Hallo,
Het is traditie op Pinkstermaandag dat de districtskampioenschappen worden verreden. Alle categorieen behalve de jeugd stonden aan de start in, dit keer, Noordbroek. Dit ligt nabij Hoogezand. De categorie waarin ik startte, de masters, mocht om 11:30 uur al vertrekken voor 9 ronden van ongeveer 7 km. Ik had samen met Johan Wekema van Bike Life in Roden het rondje van te voren al even gereden. We kwamen tot de conclusie dat er waarschijnlijk te weinig wind stond om een enerverende koers te krijgen. Toch zou het oppassen worden op de lange rechte stukken waar de wind toch nog vervelend van de kant kwam. Wanneer het daar boven de 50km/u zou gaan was het toch wel van belang om voorin de koers te zitten. Het zou zo maar kunnen dat er dan een groepje weg zou rijden.
Het startschot klinkt en weg zijn we. Het is zoals verwacht hollen en stilstaan. Het is al gauw duidelijk dat de kanshebbers voor de overwinning niet van plan zijn om te wachten totdat er gesprint gaat worden. Ze willen er een leuke koers van maken. Eén van deelnemers, Gert de Veen, is tevens één van de organisatoren van de kampioenschappen. Zijn ploeg, de wv Omega, is wat aantal betreft sterk vertegenwoordigd. Ook de wv Drachten staat met meedere mensen aan de start. Wanneer er een groepje weg zou rijden en deze clubs zijn niet vertegenwoordigd dan gaat de vlucht waarschijnlijk niet door. Aangezien ik slechts met één ploeggenoot aan de start sta is het niet aan ons om iets te forceren. Ik neem aan dat Gert erg graag wil winnen en ga dus op hem letten. Misschien was dat achteraf toch niet helemaal de juiste keuze want de topfavoriet, Teake Oppewal, was meer de man van de wedstrijd. Deze man rijdt bij de wv Drachten en was vanaf het begin zeer actief. Een poging van hem om weg te rijden samen met iemand anders strandde nog maar toen hij weer ging en er één voor één nog drie mensen naar hem toesprongen had ik moeten reageren. Ik zat naar Gert te kijken. Deze bleef echter zitten. Zijn ambities waren minder groot dan ik had verwacht en het gat werd al snel zo groot dat het lastig zou worden om dit nog te overbruggen. Vanaf dat moment zat de koers morsdood. Wv Omega reed niet meer want zij hadden ook iemand mee. Wv Drachten had de favoriet in de kopgroep en wij konden proberen met een paar man dit gat te dichten als mosterd na de maaltijd. Dit was onbegonnen werk. Jammer dan. Aangezien ik geen sprinter ben wilde ik wachten tot de laatste ronde om nog één keer alles uit de kast te rijden in de finishstraat. Er moest tenslotte nog wel iemand 5e worden en dat is ook geen slecht resultaat. Wat niet mee zat was dat het laatste stuk naar de finish bijna 2km rechtuit was. Ik zou wel heel sterk moeten zijn om een jump te plaatsen die ook nog eens succesvol zou zijn. Aangezien het bij mij niet vanzelf ging zoals de laatste tijd en de meesten nog vrij fris waren omdat er niet echt gekoerst was gaf ik mezelf niet veel kans van slagen. Niet geschoten is echter altijd mis. Wv Omega hield in de laatste ronde het tempo strak zodat er geen mogelijkheden kwamen om er tussenuit te knijpen. Dan maar doen wat ik van plan was: de laatste kilometers. Ik ging aan en met een redelijke snelheid kwam ik over het peloton heen. Er sprong iemand in mijn wiel en al gauw bleek dat ik de macht die ik de weken ervoor wel had vandaag niet had. Dat gecombineerd met de lange,lange rechte straat voor mij deed mij al snel besluiten om deze poging maar te staken. Het peloton kwam over mij heen richting de finish en uitbollen was het devies.
Ik had er iets meer van verwacht en toen ik thuiskwam viel ik redelijk vermoeid op de bank in slaap. Een aantal uren later werd ik weer wakker met het gevoel alsof ik 200km volle bak had gereden. Dat was dus verklaring van mijn tegenvallende presteren; ik had een stevige griep in het lichaam en de koers had blijkbaar het virus het laatste zetje meegegeven om door te breken. Ik heb een week niet kunnen fietsen. In dit soort gevallen is luisteren naar het lichaam het devies en daar heb ik mij maar aan gehouden.
