Een aantal maanden geleden kwam vanuit de wielervereniging waar ik lid van ben, wv de Kannibaal, het voorstel om met een aantal mensen deel te gaan nemen aan de toertocht Luik-Bastenaken-Luik. Ik had in het verleden al een groot aantal keren meegedaan aan deze tocht. Vorig jaar was het er echter niet van gekomen omdat een andere vaste deelnemer, Johan Wekema van Bike Life Roden, zijn trouwdag had vastgesteld op 08-08-’08. Leuke datum natuurlijk maar toevallig wel de dag voor L-B-L. Een stevig feest in het noorden van Nederland en dan de volgende dag L-B-L fietsen wordt zelfs mij te gek. Het leek mij dus wel leuk om dit jaar weer eens te gaan. In de loop der jaren was deze toertocht binnen onze club geworden tot een regelrechte wedstrijd wie het eerste boven is op La Redoute. Deze beroemde heuvel uit de wedstrijdversie doemt op na ongeveer 200km. Je moest dus wel enige inhoud hebben om als eerste boven te staan. Aan de deelnemerslijst van dit jaar te zien werd mij wel duidelijk dat het eventueel weer een leuke strijd zou gaan worden. Al gauw na aankomst in ons verblijf in Jevoumont bleek dat er slechts vier van de ongeveer 25 deelnemers de 245 km zouden rijden. Van deze vier was er ook nog iemand een echte recreant die niet van plan was om zich kapot te laten rijden door de andere drie die goed tot zeer goed getraind waren. Het is ook mogelijk om 170km of 130 km te rijden. Die keuze werd door de rest gemaakt. Jammer maar de tocht zou er wat mij betreft niet minder leuk door worden. Fietsen in de Ardennen blijft altijd leuk en de route kende ik inmiddels vrij goed. Aangezien de mensen die in dit gedeelte van de Ardennen wonen blijkbaar een beetje zat zijn van altijd maar die fietsers die hen “in de weg rijden” was het voor de organisatie, Le Champion, een moeilijke klus geweest om de vergunningen voor elkaar te krijgen om dezelfde route als andere jaren te rijden. Erkende heuvels uit de wedstrijdversie als de Haute Levée, Rosier, en de Maquisare waren niet opgenomen in de route. Als doekje voor het bloeden mocht nu, na de Wanne, de Stockeu beklommen worden. Dit is een stevige kuitenbijter die andere jaren altijd voorbij werd gereden door de toerrijders.
Op de morgen van de tocht stonden we al vroeg naast ons bedje. Oege Hiddema, Kees Dopheide en ik zouden met z’n drieën de 245km gaan afleggen. Oege en Kees gingen alvast met de auto richting Luik. Ik zou hen bij de start wel zien. Om wat voor reden dan ook hebben we elkaar bij de start niet kunnen vinden. Dat betekende dat ik de hele afstand alleen zou moeten afleggen. De ervaring uit het verleden was dat de kans dat ik iemand zou treffen die hetzelfde tempo rijdt als ik, bijzonder klein was. Zeker omdat we niet echt vroeg gestart waren. Ik kan het redelijk goed opbrengen om lange afstanden als deze alleen te fietsen. Het wedstrijdelement, als die er al geweest zou zijn met een dergelijk klein gezelschap, was echter wel helemaal verdwenen. Jammer dan. In Bastogne zouden er mensen staan die voor een natje en droogje zouden zorgen. Ik kon niet langer wachten op Oege en Kees omdat de verzorgers, na Bastogne, door moesten naar de Wanne voor de rest van de groep die de kortere afstand zou rijden en niet naar Bastogne zou gaan. Ze konden dus niet te lang in Bastogne blijven.
Vanaf het begin bleek al dat de route behoorlijk verandert was. Men wilde blijkbaar voorkomen dat, in tegenstelling tot andere jaren, in de verschillende plaatsen op de route gevaarlijke situaties zouden ontstaan door de oneindige stroom van fietsers. De route ging nu om deze dorpen heen over veel kleinere weggetjes. Daardoor werd de route wel 10km langer. Het weer hadden we wel eens beter meegemaakt. Het regende niet maar de lucht was wel zo nat dat ook de straat langzaam nat begon te worden. Oppassen dus. In dit deel van Belgie zijn de wegen slecht en gevaarlijk. Ik moest wel proberen om de motivatie vast te houden om stevig door te rijden. De hartslagmeter was daarbij een mooi hulpmiddel. Voortdurend moest ik mezelf dwingen om deze op een peil te houden en dat ik niet een soort van sloomheid over mij zou krijgen. Een eerdere ervaring in La Marmotte leerde dat dat je op het eind zou opbreken. Een te hoge hartslag is om begrijpelijke redenen niet goed maar ook een te lage kan je “nekken” in een dergelijk lange tocht. Onderweg richting Bastonge maakte ik nog een aantal keren kennis met de “gastvrijheid” van de lokale bevolking. Jammer en ook helemaal niet nodig. Ik moest mezelf dwingen om niet iedere inwoner van Wallonië in hetzelfde “hokje” te plaatsen. Dat zou niet terecht zijn.
In Bastogne even “bijtanken”.
Aangekomen in Bastogne stonden de verzorgers klaar met water en allerlei lekkere dingen. Ik had een soort schema gemaakt wat voeding betreft. Om de 25km dwong ik mezelf om een gelletje of een “snelle Jelle” naar binnen te werken. Op een lange rit als deze is het heel belangrijk om de verbruikte energie goed aan te vullen. Aangezien ik niet echt een eter ben onderweg is dit voor mij niet eenvoudig. Ritten tot drie uur kan ik goed verstouwen zonder eten. Alles daarboven moet er energie aangevuld worden. Dat is te trainen. Dat doe ik echter te weinig. Mijn maag is tijdens ritten van deze lengte een stevig probleem.
Op naar de Wanne. In het stuk tussen Bastogne en de Wanne staan er op het routeschema geen heuvels van belang. Op de één of andere manier zuigt juist dit gedeelte een heleboel van je energie op. Constant op en neer zonder nou echt in je ritme te komen. Zeker als je alles alleen moet doen valt dit stuk mij nog het zwaarst. Opeens doemde de voet van de Wanne op. Ik had een verzet van 39×27 op mijn Supersix die mij nu mooi van pas kwam. Ik had tijdens de afgelegde kilometers al wel weer gemerkt dat de fiets uitstekend geschikt is voor het rijden in geaccidenteerd terrein. Dat wist ik al wel maar op een afstand als deze werd het voordeel alleen maar nog meer benadrukt.
De jongens van de 170km op de Wanne. V.l.n.r. Edward, Tom, Jan, Bas en Marcel
Ik was zelf inmiddels ook op de Wanne gearriveerd. Helaas nog steeds alleen.
Oege op de Wanne. Hij heeft Kees achter zich gelaten.
De verzorgers stonden op de Wanne al op mij te wachten. Ik zou nu even wat langer wachten want Oege en Kees zaten in Bastogne ongeveer een kwartier achter mij en misschien hadden ze wat tijd ingehaald op het stuk naar de Wanne. Toch duurde het mij wat te lang en ben vertrokken zonder hen. De kou begon doordat het nattig was toch wat vervelend te worden. De Stockeu ging relatief eenvoudig. Bij het beeld van Eddy Merckx, bovenop de Stockeu, stonden een aantal mensen even te rusten en te beseffen wat voor een ongelofelijke prestatie de profs elk jaar leveren door deze tocht met een gemiddelde van tegen de 40km/u te rijden. Vanaf Stavelot, de voet van de Wanne en de Stockeu, was de route ten opzichte van de andere edities volledig veranderd. Niet altijd in het voordeel van de deelnemers. De bovengenoemde heuvels waren allemaal verdwenen uit het routeschema en dat waren wat mij betreft juist de krenten in de pap. Ondanks dat was de rest van het parcours nog lastig genoeg. Na een afdaling van de Kin Stockeu kwamen we in Aywaille. Het was nu nog een klein stukje over een drukke weg naar Remouchamps waar, na wat gedraai en gekeer, La Redoute begint.
Op la Redoute tref ik Jeroen die samen met Benny en hun vriendinnen Judith en Karina de 170km hebben gedaan. Chapeau voor de dames!
Oege op la Redoute. Hij heeft tussen de Wanne en la Redoute alles uit de kast gereden als training voor een cyclo in Oostenrijk.
Even napraten op la Redoute. Het zwaarste is achter de rug. Nog even naar Luik en dan een leuke avond tegemoet!
La Redoute ging net als de Wanne eigenlijk erg gemakkelijk. Een combinatie van een uitstekende fiets en goede training maakt fietsen tot een erg plezierige bezigheid! Wat mij betreft is dit eigenlijk het einde van de tocht. Ondanks dat het nog ongeveer 35km naar Luik is. Na deze beklimming gaat het nagenoeg alleen nog maar naar beneden of is de weg vlak. Zeker het laatste stuk door de buitenwijken van Luik doet nog even een beroep op het doorzettingsvermogen. Op La Redoute heb ik gewacht op Oege en Kees en samen met een aantal gelijkgestemden hebben we dit laatste stuk afgelegd.
Een conclusie die ik kan trekken na deze editie van L-B-L is dat het parcours wat aantrekkelijkheid betreft heeft ingeleverd ten opzichte van andere jaren. De lengte van de rit maakt het sowieso lastig maar ik hoop wel dat de organisatie het wel voor elkaar krijgt om de heuvels die de tocht anders zo kenmerkend maakten weer terugkeren in de editie van 2010.
Ook bij het kasteel waren we er blijkbaar nog niet helemaal klaar mee. Haha.
De volgende dag een gezellig ontbijt met de hele groep.
