Gisteren stond in Waimes de eerste grote afspraak van het seizoen op het programma. De eerste marathon van het EBMC klassement waar ik mijn grootste doel voor dit seizoen van gemaakt heb.
Een dagje op voorhand was ik al naar daar getrokken, samen met 5 andere wmtb’ers. We logeerden in een B&B dicht in de buurt dus de voorbereiding was wat dat betreft echt dik in orde. Bedankt Mathias om dat allemaal nog even snel te regelen!!
‘s Nachts was ik echter enkele keren wakker geworden door het geluid van de regen. Aiaiai, dat belooft…
Ik kan starten in Box A en weet me daar direct achter de ‘TOPBOX’ te plaatsen. Eens vertrokken kan ik direct een pak plaatsen goed maken maar echt helemaal vooraan geraak ik, in tegenstelling tot vorig jaar, niet. Ik probeer niet te hard te vertrekken maar haal desondanks constant renners in en op een gegeven moment zit ik in een groepje met oa Michiel (altijd leuk om in de nabijheid van een Belgische kampioen te fietsen) en Alexis MAthijs en nog enkele anderen die ik de voorbije meken wel meer tegenkwam in allerlei wedstrijden. Hier zat ik dus op mijn plaats en ik kon het tempo echt goed aan. Door al mijn ijver om daar te geraken was ik wel vergeten eten en voel me plots verzwakken. Even wat minderen dus en rap wat naar binnen spelen. Of die WCUP repen wondermiddelen zijn weet ik niet maar snel daarna voel ik me weer heel goed en rij terug naar het groepje waar ik in zat. Al was het ondertussen wel uiteengespat.
Alles ging dus nog steeds heel goed tot we aan de aanloop naar de skipiste beginnen. Vorig jaar was ik hier ten onder gegaan, dat mocht me nu niet gebeuren. We moesten enkele keren door het water doorsteken en wat ik toen voelde heb ik nog nooit meegemaakt. Ik blokkeer volledig, krijg kramp tot achter mijn oren, heb koude voeten waardoor ik weet dat snel ook de rest van mijn lichaam koud zal worden. En dan moest die skipiste zelf nog komen. Ik sleur me naar boven en hoop heel hard dat hier geen foto’s van bestaan. Ik zat helemaal kapot, compleet leeg. En dat terwijl ik me nog geen kwartier ervoor nog top voelde. Heel raar.
Het zwaarste deel van de marathon zit er dan wel op maar ik maak echt nergens nog snelheid. Constant word ik gepasseerd en nergens kan ik aanpikken. Ik moest me nu helemaal focussen op maar 1 ding: aankomen en niet opgeven. Uiteindelijk bol ik als 56ste over de meet in 3h53. Dat valt nog redelijk mee maar het is ver verwijderd van de top 30 plaats die ik op voorhand in mijn hoofd geprent had.
Maandag in La Reid doe ik er alles aan om deze dag te vergeten.
Tags: marathon
