Good Fighters

Niet dat er recent geen blogmateriaal meer koud stond, maar de laatste tijd was “drukte” de grote boosdoener achter het feit dat deze blog niet meer met regelmaat gevoed werd. Na een moeilijke voorbereidingsperiode – ik wou dat ik 2 rechter knieën had – hebben we uiteindelijk toch al de lounge van Charles De Gaulle gehaald. De fietsen en de rest van de 60 kg aan toebehoren die we zoal nodig hebben voor ons uitje konden zonder problemen ingecheckt worden. In afwachting van de vlucht om 23u20 is er eindelijk wat tijd vrij voor een beknopte update. Relevanter materiaal volgt asap… nadat de vlucht van 14,5 uur verteerd werd…

www.cameleonbike.be

Anja, Maarten, Elke en ikzelf op één van de mooiste single tracks van Gran Canaria

Tussen alle ge-osteopathie door vond Michiel (Van Aelbroeck) nog enkele grammen tijd om  in zijn vriendin’s achtertuin een feestje te organiseren voor zijn team. Sympathiek en joviaal als deze Waaslanders zijn mochten er ook wat vreemde kindjes komen meespelen. Vooraf werd er aan alle ouders plechtig beloofd dat het een vrij rustige rit zou worden. Een gemoedelijk tempo bergop en bergaf dat net ietsje sneller. Maar voor wie enige vorm van testosteron niet vreemd is, moet er niet uitgelegd worden dat een uitgelaten horde jonge snuiters wel al eens enige prestatiedrang durft gaan vertonen. Dodelijk snel ging het bergop en bergaf niet maar ontspeend van alle technische passages was het gevolgde tracé allerminst. Fun van begin tot eind dus en zeker voor herhaling vatbaar. Duimpjes omhoog voor de organisatoren en ja hoor meneer… ze zijn allemaal heel erg braaf geweest… en er heeft zich niet eentje pijn gedaan…

www.cameleonbike.com

Verlengde weekends durven al eens uitnodigen tot het afzakken naar oorden die meer hoogtemeters herbergen dan Gent city met als bedoeling ginder meerdere dagen na elkaar te  fietsen. Als er dan ook nog wat uren zon en betrekklijk warme temperaturen voor de tijd van het jaar beloofd worden, wordt het al helemaal moeilijk om nog aan de verleiding te weerstaan om de fietsendrager op de wagen de monteren en nog snel ergens een verblijfplaats te regelen. Met de Trans Andes in het vooruitzicht is er immers geen ontkomen aan.  Trainen verdomme!

Remiremont ligt op een dikke 4 uur rijden van Gent. Gigantisch grote hoogteverschillen zijn er niet te vinden, maar gedurende de drie dagen cruisen door de plaatselijke bossen moest de ketting toch soms op behoorlijk wat spanning gezet worden om de nijdige klimmen de baas te kunnen. Welke God de Remiremontinezen destijds offers brachten is mij een raadsel. Vast staat wel dat ze destijds rijkelijk bedeeld werden bij het uitdelen van single tracks. Na afloop waren de beide teams het unaniem eens: hier zien ze ons zeker nog terug!

www.cameleonbike.com

Het was alweer tergend lang geleden. Meer dan een maand had ik het moeten stellen met het lezen van verslagen over de Houffamarathon, Grand Raid Godefroy, la Bastognarde… Allemaal data die nochtans met een dikke zwarte stift in onze agenda genoteerd stonden. In volle marathonseizoen begon het aanhoudende gesukkel met de knie naderhand serieus veel weg te hebben van een tantaluskwelling. En zoals dat al eens met tantaluskwellingen dreigt te gaan… word je daar maar zelden vrolijk van. Schrijf het gerust toe aan een zwak karakter, maar de allerlaatste geplande chrono van het seizoen aan mij moeten zien voorbijgaan ging ik mentaal niet aankunnen.  En trouwens als ik het nu eens bij de kidstoer houd… wat zou er dan fout kunnen lopen?

10u05 is het als de meisjes van de tijdsregistratie me vriendelijk laten weten dat ik me op gang mag trekken voor 65km chronofun. Aangezien de Scalpel even tijdelijk buiten strijd is, ben ik vandaag op de Taurine aangewezen. Mijn lamentabele onderrug moet het wel nog aankunnen voor deze afstand met 1500 m hoogteverschil. En op die eerste hoogtemeters is het niet lang wachten. Al snel worden we over bospaden en single tracks geleid waarvan men op voorhand steeds hoopt dat er veel van dergelijk leuks zal inzitten. Amusante technische maar evenwel steeds vlot berijdbare stukjes door de plaatselijke bossen zijn het. Met enige reserve wacht ik toch nog even af hoe de knie zich na enkele kilometers zal gedragen. Net nadat de 65km en de 90km terug over dezelfde paden gestuurd worden, zie ik in mijn achteruitkijkspiegel een zwart-geel-rode locomotief van het Waasland Mountainbiketeam opdoemen. Genoeg opgewarmd! Wagon aankoppelen en vooral proberen om niet “ontkoppeld” te geraken. Aangezien Michiel de kraan op dat moment nog niet volledig opendraait en Alexis duidelijk zijn rit van de vorige dag nog volop aan het verteren is, lukt dit zonder problemen. Nog enkele mooie passages met al dan niet te rijden haarspeldbochten, single tracks en ander lekkers worden ons door de parcoursbouwers voorgeschoteld voor de paden van de korte afstand en de afstand voor de grote jongens zich terug scheiden. Vanaf dat moment sta ik er dus terug alleen voor. De allerlaatste afdaling werd door de organisatie zelf op voorhand al lyrisch omschreven, dus is het vol ongeduld afwachten tot we ons daar naar beneden kunnen storten. Met een tijd van 3u09 smijt ik mij over de finishlijn. Een 3^de plaats in mijn categorie en 6^de algemeen wordt dit later in de officiële uitslag. 2 uur na de wedstrijd werd het me wel reeds duidelijk dat ik het beter op een namiddagje vissen gehouden had. Meneer de sportdokter… here I come… again…

Anja had eerder nood aan een uitdaging van lange adem. Maar achteraf gezien leek ze toch niet echt uitgerust genoeg voor deze onderneming. Uiteraard kan je op lagere hartslag met net iets minder snelheid ook best wel genieten van een prachtige tocht bij schitterend weer. En aangezien de opkomst van de vrouwen voor de lange afstand niet echt overdonderend was, had de organisatie zelfs nog een fles wijn over voor deze prestatie

www.cameleonbike.be

 

Een schitterend seizoen ging het worden! Al vroeg op het jaar werden er heel wat van de obligate LSD trainingen afgewerkt. Met een 8 daagse epische Kaapse stage kon het onmogelijk fout gaan. Bijna vergroeid met mijn fiets was ik na al die uren van intiem contact. Dit alles moest en zou de perfecte basis vormen voor een – naar mijn kunnen – geslaagd marathonseizoen. Ware het niet dat een rebelse knie het per se nodig vond het feestje te komen terroriseren. Heel even zag het er naar uit dat het einde van het seizoen nog een schrale troost kon brengen, maar ook daar had de knie alweer zo een eigen opinie over.

Een eindbalans opmaken van hoe het nu juist met de conditie gesteld is na een slabakkend seizoen kon in elk geval geen kwaad. Afgelopen zaterdag werden we om 11u verwacht voor een inspanningstest.  Op het display van de weegschaal kwamen alvast geen beschamende digits te voorschijn. 75,3 kg is nog geen kilo boven mijn ideaal gewicht. Een bloeddruk van 14/8. “Beetje gespannen Gert?”… Goh ja… euhmmm… neen?…. Of heel misschien toch onbewust een klein beetje? Wetende dat je in enkele ogenblikken alles op alles gaat moeten zetten om het te winnen van een getunede hometrainer… Beseffende dat de voorbereiding toch niet echt “outstanding” was… In een ooghoek de poort naar een totale afgang bedreigend wijd open zien staan… Njah goed… We zien wel wat het wordt…

Het protocol is behoorlijk standaard. 80 Watt om de beentjes los te gooien en elke 3 minuten komt er 40 Watt bij. Na net iets meer dan een half uur is de strijd gestreden en is het verdict gekend:

• Max. zuurstofopname                 5,14  l/min
• Max. zuurstofopname/kg            68  ml/kg.min
• Watt-max.                                      440  Watt
• Max. hartslag                                203 bpm
• Anaërobe drempel                      17 4  bpm

 

Conclusie?

Hiermee kan je koersen!!!… Bij de amateurs welteverstaan   Om te weten dat er geen toprenner van te maken is had ik deze test niet echt nodig, maar dat wil niet zeggen dat ik niet ga proberen mijn omslagpunt dichter bij mijn maximale hartslag te brengen.

www.cameleonbike.com 

Wonderlijk weinig scheelde  het.  Uit verschillende hoeken kwamen nauwelijks te versmaden aanbiedingen. Even leek het alsof de helft van onze fietsende kenissenkring ons tegen maart ’11 complotgewijs terug richting Kaapstad probeerde te lokken.  Het valt uiteraard niet te ontkennen dat de Cape Epic een uitzonderlijke ervaring was, maar er is nog zoveel meer. Zoveel meer meerdaagse marathons over de hele wereld verdeeld. En ze worden alsmaar talrijker. Soms knaagt de vrees dat mijn actieve “fietscarrière” niet lang genoeg meer zal duren om al dat lekkers mee te pikken. Hadden vrije dagen en geld nu eens géén begrenzende factor geweest… Daar gaan we weer…

Al best tevreden dat we op zijn minst één verre reis per jaar kunnen plannen, werd een dikke maand geleden beslist dat er eind januari richting Chili gevlogen wordt om ginds de Trans Andes onder de wielen geschoven te krijgen. Geen mixed team deze keer. Anja vormt een vrouwenteam met Elke, ikzelf zal aan de zijde van Maarten strijden.   Hopend dat we 6 dagen lang alle PK’s aan kunnen spreken en het onderste uit de kan kunnen puren . Hopend dat we 6 dagen lang op de mooiste stukjes Patagonië getrakteerd worden. Hopend op een Cannondale Scalpel ’11 als ultieme wapen…

www.cameleonbike.com

 

 

 

  

 

57,5 km/1750 hm

 

 

 

 

 

69 km/1960 hm

 

 

 

 

 

 82,5 km/ 1910 hm

 

 

 

 

 

 80,5 km/2180 hm

 

 

 

 

 

 69,5 km/2220 hm

 

 

 

 

65,5 km/1860 hm

Wie op 8 augustus 2010 niet onmiddellijk een geschikte marathon gevonden heeft mag zich óf best wel al verwaand óf met klem niet het meest rijk bedeelde zoektalent noemen. Met de “Chouffe Marathon”, de “Raid des Sources”, het WK in St. Wendel en de “Bataille des Ardennes” was er zowaar een overaanbod.

Aangezien ik nog steeds niet echt een bijzonder grote liefhebber ben van het vroege ochtendgloren, hadden we onszelf een overnachting voorzien vlakbij de boerderij alwaar naar goede jaarlijkse gewoonte het ganse event op gang geblazen wordt. 81km met 2200hm werden ons door de organisatoren beloofd voor deze editie. Een studie van het hoogteprofiel leert ons dat er een paar heerlijk lange klimmen in moeten zitten en dat er best nog een blikje poeder overgehouden wordt voor de laatste helft. Op zaterdagavond ligt het er in de nabije regio nog steeds kurkdroog bij. De Frank Debooseres en Sabine Hagedorens van deze wereld hadden voor diezelfde nacht wel nog wat regen voorspeld, maar naar de middag toe zou het sowieso droger en warmer worden. Aan deze informatie heb ik genoeg om te besluiten zo laat mogelijk te vertrekken en de initiële bandenkeuze – zijnde 2 X Racing Ralph – gemonteerd te laten.

Het feit dat mijn Quies oordopjes het niet gewonnen hebben van het lawaai van de gietende regen gedurende de nacht, doet me al het ergste vermoeden. Hierboven kampten ze blijkbaar met een serieus wateroverschot en Zuid-België moet wel heel hard op de ideale plek geleken hebben om dit te lozen. Vastklampen aan het drogere en mooiere weer dat ons beloofd werd naarmate de dag zou vorderen is het enige wat ons nog rest.  Helaas begint het rond de middag pas echt te gieten en kan ik voor mezelf tijdens sommige afdalingen nog moeilijk uitmaken of ik nu aan het raften of mountainbiken ben. Maar het is nu eenmaal een chrono en we zitten op dat ogenblik al een heel eind ver… dus de kelk ledigen tot op de bodem is de enige optie. De laatste 10km zouden scherp zien, schakelen en remmen niet echt meer de activiteiten gaan zijn die nog het vlotst lukken. Neen, het werd voorwaar alweer eens bevestigd, de betere baggerwerken zijn niet aan mij besteed. Dezelfde tocht in zomerse omstandigheden zal naar alle waarschijnlijkheid echt wel amusant zijn…

Na 4 uur haal ik meer dan voldaan de finish. Bijstand leveren bij een valpartij heeft mij achteraf gezien een goeie 5′ gekost, maar dit had nauwelijks iets uitgemaakt in de eindstand. Een 5de plaats bij de senioren (8ste algemeen) zou mijn deel worden in een – niet al te druk bezette – Bataille des Ardennes…

www.cameleonbike.com

Of “les ballons” zoals de Fransen de ronde glooiende toppen van de Vogezen noemen…

“1 weekje vrijaf”, “klimtrainingen”, “techniektrainingen”, “mogelijkheid tot rust en ontspanning”, “lekker eten”,” geen al te verre verplaatsing”… dat waren zowat de hoofdingrediënten waarmee we aan de slag moesten om onze in extremis besliste korte vakantie klaar te stoven.  Na het betere brainstorm-, rondvraag- en surfwerk kwamen we al snel bij Gérardmer als basiskamp uit.  Over de fietsfaciliteiten in de regio kunnen we vrij kort zijn: Absalon’s achtertuin -Frankrijk’s grootste natuurlijke bos - is meer dan dikke fun! Skibergen met een stijgingspercentage van net geen 30% bedwingen is steeds een overwinning. Opportuniteiten genoeg om hier enkele dagen aan een stuk rond te hotsen zonder dat de verveling toeslaat. Links en rechts trokken paden en singletracks onze aandacht… helaas komt het er in het leven al veel eens op aan keuzes te maken… Maar volgende keer… zeker!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Assez roulant” werd deze rit op voorhand door de organisatoren beschreven en laten we stellen dat dit best nog wel een understatement was.  Een track die grotendeels over asfalt uitgetekend werd en waarbij de schaarse technische passages een welgekomen affwisseling waren.  67km in TGV-modus naar de eindmeet scheuren heeft zo ook wel eens zijn charmes. De gemiddelde snelheden bevestigen dit met verve. 27,7km/h gemiddeld voor de winnaar?

De eerste 12km waren veruit het snelst. Veel asfalt, wind grotendeels in de rug en hoofdzakelijk plat tot vals plat. Rond kilometer 30 laat ik mezelf wat indommelen en wordt ik dan ook voorbijgestoken door het tweetal Matthys & Dupuis. Tot de volgende bevoorrading kan ik mijn wagon aan dit treintje koppelen en zodoende wel enigszins al stayerend wat profiteren. Een snelle blik op de drinkbus leert mij dat ik het einde niet haal met hetgeen me daar nog rest. Na de vlugge pitstop sta ik er weer alleen voor. Met de nodige moeite lukt het me nog het gat te dichten op mijn gangmakers, maar kort na dat ik er eindelijk bij geraak komt er een klim die me net iets te hard bij de keel grijpt. Met één oog op de hartslagmeter besluit ik de rest van de tocht solo voort te zetten. De snedige tegenwind in het laatste kwart van de wedstrijd zal mij nog enkele keren wrang laten terugdenken aan deze fase.

Een terreinwagen probeert me in de laatste 50m nog van een welslagen te onthouden, maar na het vestigen van mijn persoonlijk record frontwheelieën lukt het me uiteindelijk toch om heelhuids te finishen. Met 2u43 en 24,6 gemiddeld is dit net buiten de top 20… maar ik heb niet het gevoel dat er vandaag echt veel meer uit te halen was…

Of het een geslaagd feestje was afgelopen zaterdag ter ere van de opening van de nieuwbakken winkel vroeg u?

Oordeelt u zelf maar…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fotograaf van dienst:  www.tomvh.be

www.cameleonbike.be