Good Fighters

Zondag stond in Achouffe de laatste wedstrijd van het ebmc klassement op het programma. Ik had de voorbije weken eindelijk terug goed kunnen doortrainen en het was dan ook vol goede moed dat ik er naar uitkeek.

Door het slechte weer en de zware concurrentie op de kalender in zowel binnen- als buitenland waren er veel minder deelnemers dan vorig jaar maar de kwaliteit kon toch tellen. Aan de start wat ‘kopjes’ monsteren en top 15 was meteen het doel dat ik mezelf vooropstelde.

Die ambitie zou echter heel snel verdwijnen. Na amper 16 km draaide er een tak in mijn achterderailleur waardoor een bout afbrak en alle pret voorbij was. Te voet naar de eerstvolgende bevoorrading (gelukkig niet ver) en daar met de organisatie terug richting Achouffe en warme douches.

Jammer, maar pech hoort nu eenmaal bij sport. Volgende keer beter.

Aangezien ik nog steeds volop bezig ben met de conditie op te bouwen koos ik voor de chrono in Burdinne ipv de XC in Ouren. 68 km en 1150hm op een goed bereidbaar parcours, dat zou dus vlammen worden.

Samen met Koen Serverius, die na zijn knappe prestatie in Malmedy vastberaden aan zijn terugkeer blijft werken, was ik naar ginder getrokken. We zien al direct wat snelle mannen aan de inschrijving staan maar laten ons niet uit ons lood slaan: wij zijn nl ook snelle mannen

Het parcours bestond voornamelijk uit stukken die op het eerste zicht niet veel maar dan vals plat waren. MAar door de snelheid werd het op den duur toch wel zwaar. Ook de wind op de vele open stukken en de vele stukken rechtdoor op asfalt zorgden voor een gemiddelde dat normaal niet voor mtb is weggelegd.

Hier en daar zat er wel een iets technischer stuk in maar over het algemeen was het knallen maar. En dat bleek nog redelijk goed te gaan ook. Na 2h41 stond ik terug aan de streep, goed voor een gemiddelde van 24.6 en de op die moment 9de tijd. In de uiteindelijke uitslag word ik 16de op toch nog een redelijk grote afstand van de echt snelle mannen. Maar dat de conditie in stijgende lijn is staat wel vast, dat verraadt ook mijn hartslagcurve en het gevoel dat ik had tijdens de race.

Ploegmaat Koen deed het ook heel goed en eindigt 32ste, op zo’n 7minuten na mij. Straf, voor iemand die (nog) niet terug voluit aan het trainen is.

We zijn in ieder geval klaar voor de 4h van Lokeren!!

Malmedy! De naam klinkt al bijna net zo magisch als Houffalize voor de gemiddelde mountainbiker. Ik kijk er dus elk jaar reikhalzend naar uit om hier te komen biken.

115km over de mooiste paden uit de omgeving, soms technisch, soms gewoon rechtdoor knallen, een paar wandelpassages, en vooral: 2700 hoogtemeters maken dit de mooiste marathon van België.

Ik kon starten in box A, net achter de toppers en kan ondanks het nog heel slechte gevoel tijdens de opwarming makkelijk de startklim op het buitenblad verteren zodat ik mooi vooraan het veld in kan duiken. Nu ja, duiken: het blijft gewoon knoerhard omhoog gaan. Je hoort daar niets anders meer dan het zwaar gehijg van terugschakelende bikers. Zalig!

Op voorhand had ik mezelf voorgenomen om nu eens niet te diep te gaan in het begin en een tempo te zoeken dat me in staat zou moeten stellen op het einde nog te versnellen. Ik laat dan ook een mooi groepje met oa Kris Janssens langzaam wegrijden en hou alleen rekening met mijn eigen hartslag. Krijg ik het signaal dat ik te rap ga vertraag ik. Zo kom ik na enkele beklimmingen in een groepje met enkele nederlanders en elk doet mooi zijn beurt van het kopwerk. Niet te zot, gewoon beredeneerd biken. Er wordt zelfs gewacht wanneer een van hen even stopt aan een bevoorrading om bij te vullen. Dit loont natuurlijk wanneer we op het snellere stuk in de hoge venen komen. Maarn et daar worden we voorbij geknald door Chico en Thijs Al. Blijkbaar alletwee pech gehad. Ons groepje valt hier volledig uiteen omdat enkele proberen volgen.

Ik besluit dat niet te doen en blijf met 1 nederlander achter. Nog steeds ‘kalm aan’. Ik rij op die moment blijkbaar rond op een 20ste positie en begin al te dromen van een heel mooie uitslag.

Na zowat 70km begin ik me toch wat minder te voelen en iets verder word ik zelfs misselijk. aiaiai, en ‘t is nog ver. Ik vertraag nog wat, probeer rustig te drinken en ondanks alles zelfs nog wat te eten. Ik ga nu heel traag want kan zelfs achterblijvers van de kortere afstanden even niet volgen. Even, want ik kom er terug door en verhoog mijn tempo. Het blijft goed gaan maar ik word nu toch ingehaald door mannen waarvan ik me voor de wedstrijd had voorgenomen om bij te blijven. Ik heb ze echter nooit gezien in het begin. Verdikke, zou ik nu toch nog te snel vertrokken zijn? Ik doe dan maar gewoon verder met wat ik al de hele rit aan het doen ben: eigen tempo, niemand tegen wil en dank proberen volgen. Ik blijf mijn positie nu toch behouden, het moet zowat 25ste zijn wat ik nog altijd heel mooi vind. De kilometers en mooie afdalingen blijven langzaam vorderen en uiteindelijk kom ik toch in de buurt van de finish. Klim 2, die ik zaterdag nog verkent had, gaat nog vlot. Klim 1,oef we zijn er bijna. Ik zie iets verderop Mathias rijden en…. hij rijdt van me weg. Oei wat is dit? Mathias, pratend met een Nomadesker (Peter Geldhof bleek later), die wegrijdt van mij. Ik kan hem toch terug inhalen in de afdaling erna en hij begint me te duwen, zo hard moet ik aan het zwalpen geweest zijn. Ik kan echt helemaal niets meer. Gelukkig heeft hij nog een half gelleke op zak en echt waar 2 minuten later voel ik me terug ok.(straf spul die WCUP) Net op tijd om de laatste leuke afdaling op volle snelheid te pakken en nog een eindje te knallen over de laatste honderden meters asfalt.

Ik kom als 33ste (12de master 1) over de finish. Eigenlijk moet ik daar heel blij mee zijn. Maar toch overheerst het gevoel dat er weeral meer in had gezeten. Maar doseren is nu eenmaal een essentieel onderdeel van marathon rijden. En blijkbaar ook het onderdeel waar ik nog héél veel werk aan heb.

Na 2 teleurstellende marathons en een stevig trainingsweekendje in de Vogezen stond zondag de Belgacom GP in Verviers op het programma. Een nieuwe wedstrijd (2de editie) op een heel mooi, zwaar en technisch parcours.

De start werd gegeven op een lange helling, niet supersteil maar toch zwaar genoeg om te weten hoe de beentjes voelen. En die zaten niet super.

Eigenlijk is het verhaal deze keer kort en makkelijk: ik ben rond de 10de positie het veld ingedraaid en ben ook zo aangekomen. Ik moest van in het begin mijn eigen tempo zoeken, wat veel te laag was om de renners die ik tot nu toe wel altijd kon volgen, bij te benen. Nooit forceren dus, en zorgen dat alles altijd technisch in orde blijft. Dat lukt meestal, behalve in de 2de ronde wanneer ik de moeilijkste afdaling iets te enthousiast aanpak en door de snelheid beneden mijn bocht niet meer haal. Los door het lint dus, maar verder geen gevolgen.

De rest van de wedstrijd is het een rare mix van genieten van het parcours en strijden tegen mezelf. Ik rij zo goed als heel de wedstrijd alleen, kom geen meter dichter bij mijn voorgangers en verlies ook geen terrein op degene die achter mij volgen.

Op die manier kom ik dus toch redelijk leeg als 10de over de streep. Niet heel slecht, maar echt content ben ik er toch ook niet mee. In elk geval was het een goeie training voor Malmedy, Raid des hautes Fagnes.

Pinkstermaandag is traditioneel de vaste afspraak voor de Ardennes Trophy in La Reid. Misschien wel de zwaarste marathon die België rijk is en in ieder geval een van de mooiste.

Ik had hier iets recht te zetten na mijn slechte prestatie van vorige week in Waimes en was echt gebrand op een goede uitslag. Heel de week rustig getraind met slechts enkele intensievere prikkels. Ik was er klaar voor.

Voor de start wordt een klein mankement aan mijn fiets nog snel opgelost door Tom VDP (bedankt!) voor ik echt nerveus begin te worden.

In de start laat ik me nog even in de doeken doen door enkele toeristen die toch in de eerste startbox geraakt zijn maar op de starthelling kan ik vlot opschuiven vooral het stuk vals plat erna laat me toe om redelijk vooraan plaats te nemen.

Zonder al te veel problemen hang ik mijn wagonnetje vast aan sneltrein Mark Donné, die traditioneel traag gestart is en ook zijn weg naar voor zoekt. Op de minst technische stukken moet ik hem geregeld laten rijden maar vanaf het iet of wat technisch wordt haal ik hem zo weer bij. Ook op die manier kun je dus energie sparen. Over energie gesproken: ik wou vooral niet dezelfde fout maken als vorige week en begon dus op tijd te eten.

Wanneer we na een tijdje terug aan de aankomst passeren wordt me eerst toegeroepen dat ik rond de 20ste rij, iets later roept iemand ongeveer dertigste. Het zal er wel ergens tussen zijn dan waarschijnlijk. In ieder geval zat ik heel goed maar ik begon verdacht veel pijn in mijn benen te krijgen en moet plots lossen. Ook het groepje erna kan ik niet volgen, en dat daarna ook niet en zo verder. Wanneer ik een lastige klim (die niet eens een nummer had gekregen) nog amper boven geraak besluit ik boven even te stoppen. Wat scheelt er nu toch? Ik voel me super en kan toch niet volgen. Als in een reflex draai ik even met mijn achterwiel en dat draait dus NIET. Geen halve toer draait het vrij rond. Oeps. Even wiel versteken, rem bijregelen en we kunnen weer verder. Ik voel direct dat ik weer vlotter rij en haal ook direct weer groepjes in. Maar ik heb toch wel veel te veel gegeven in de eerste 40km met dat slepende achterwiel en een echt goede uitslag zit er niet meer in. Wanneer ik iets later blijkbaar ook nog eens verkeerd ben gereden (binnenwegje gevonden blijkbaar :/) laat ik het helemaal hangen en besluit op toertocht tempo binnen te komen. Geen 2km na deze beslissing zie ik Kris Hertsens tegen een boom zitten. Ik ga er bij zitten, we praten wat en iets later komt ook Kris Janssens erbij staan. Met drie op pad dus, al pratend en lachend tussen de lijken die zich naar de aankomst slepen. Wel een raar gezicht

Alsof het dan nog niet genoeg was blijkt aan de laatste bevoorrading ook nog dat mijn ketting op breken staat. Even aan  de kant om te herstellen, hapje eten aan de bevoorradingen samen met Mark Donné, die verschillende keren was lekgereden,haspelen we de laatste zware kilometers af. Ik kom als 98ste over de streep maar dat telt uiteraard niet aangezien ik niet het hele parcours heb gereden.

Al bij al toch een leuke dag gehad in La Reid, al was ik toch voor iets anders gekomen.

Zaterdag stond de XC in Houffalize op het programma. De uitgelezen kans om eens te biken op een mythisch parcours, en al lijkt de nieuwe omloop langs geen kanten meer op de originele, het blijft toch nog altijd meer dan de moeite waard.

Woensdag was ik al komen verkennen en was compleet in de wolken over het parcours. Technisch maar niet gevaarlijk (geen kwestie meer van: durf ik hier wel af, wel van: hoe snel durf je hier af, veel leuker), superzwaar en toch snel.

Omdat ik dit jaar nog geen enkele XC gereden had moest ik helemaal achteraan starten. Geen probleem, de startklim is meer dan zwaar genoeg om hier en daar iemand in te halen. Zo gebeurt het ook. Ik kan heel de klim op mijn buitenblad naar boven vlammen en duik rond de 20ste plek het veld in. Van even naar adem happen is geen sprake en in de afdaling die erop volgt passeer ik er nog een paar. Dan komt het ‘moeilijke stuk afdaling, niet onnozel doen, mooi rechtop blijven, de duik naar het schooltje nemen et voila: ik zit rond de 15de plek als we aan de technische zone komen. IK wist van de verkenning woensdag dat er daarna een stuk komt waar je echt veel snelheid kunt maken maar waar je niet te zot mag doen wil je nog deftig bovenkomen op de klim die erop volgt. Ik passeer nog een paar man, word zelf ook gepasseerd door enkele (over?)moedigen en kom stilaan toch in mooi gezelschap terecht.

Ondertussen had ik natuurlijk al wel gevoeld dat ik zeker geen slechte benen had maar toch was mijn verbazing groot toen mij iets later werd toegeroepen dat ik 8ste rijd. Euh? Ikke? 8ste? In Houffalize?  Wow.

Omdat een meervoudig Belgisch Kampioen me ooit eens gezegd had dat rijden in Houffalize eigenlijk alleen een strijd is tegen jezelf en  het parcours besluit ik enkel en alleen nog maar aan mezelf te denken. Op tijd WCUP drinken, gels nemen, niet over mijn toeren gaan en al te grote risico’s mijden. Even kom ik in de gevaarlijkste afdaling bijna ten val wanneer een nobrainer even denkt dat zijn naam Shurter is en de befaamde rots aan hoge snelheid neemt. Knal in de kussens dus maar ik was net op tijd van mijn Cannondale Scalpel gesprongen dus niets aan de hand (voor mij ).Zo kan ik ronde na ronde verder op mijn eigen tempo afwerken. Ik haal eigenlijk alleen maar renners in (elites en beloften) en niemand passeert mij nog.

Nog even paniek wanneer ik in de laatste honderden meters toch nog een schuiver maak, maar mijn voorsprong op nr8 was blijkbaar toch groot genoeg zodat ik als 7de over de finish rij.

Hier ben ik meer dan tevreden mee. Voor de wedstrijd had ik nog tegen enkele mensen gezegd dat ik al lang blij zou zijn als ik top 20 haalde.

Volgende week een tussendoortje in Antwerpen en dan volgen de echt grote doelen van dit seizoen: Cimes de Waimes, La Reid,  Raid des hautes Fagnes… Ik kijk er naar uit.

Vandaag koos ik om de derde manche van het EBBT klassement te gaan rijden in Pont Ligneuville, nabij Malmedy.

Echter zonder al te veel ambitie na een week waarin ik jammer genoeg geen seconde had kunnen trainen.

Ik had er voor gezorgd dat ik ruim op tijd daar was zodat ik in elk geval stevig kon opwarmen, anders zou ik in de start helemaal verloren gereden worden. Het parcours bestond uit 2 lussen en ik besloot van beide een groot deel te verkennen en enkele keren goed door te gaan. Wat ik zag stond mij al direct aan: een supermooi parcours met steile klimmen en mooie technische afdalingen. Ideaal voor de Cannondale Scalpel dus. En een uitgelezen terrein om mijn nieuwe wielen (ZTR RACE, ZTR Achternaaf en CANNONDALE LEFTY voornaaf, gemonteerd door RESI BIKE) te testen ook.

Omdat de organisatie een beetje jojo speelde met het startuur (13h werd 13h30 werd 13h15 :/) liet ik me weer in de doeken doen en stond ik maw weer als bijna laatste aan het vertrek. Geen nood, ik stond hier zonder ambitie en zou wel zien waar ik uitkwam. Eens vertrokken was ik heel blij met mijn degelijke opwarming en parcoursverkenning. In een mum van tijd zit ik dan ook vooraan, net in de top 10. Sof ar so good maar ik voel wel direct dat trainen toch geen overbodige luxe is. Ik ben nu al minuten lang aan max. hartslagen aan het rijden en wat ik ook probeer, hij zakt niet. Er zit dus maar 1 ding op en dat is zwaar temporiseren. Langs alle kanten tegelijk word ik gepasseerd en kom ergens rond de 25^ste positie terecht. Aiaiai, waar gaat dit eindigen vandaag…

Enkele kilometers later kom ik toch wat op mijn effen en kan ik terug versnellen. Zo begin ik stilaan aan een opmars naar voor en raap geregeld groepjes op. Ik probeer mezelf niet te forceren en alles op mijn eigen tempo te doen maar sommige beklimmingen zijn zo steil dat daar echt geen sprake van kan zijn. Vol gaan of omvallen.

Na ongeveer 2/3 wedstrijd zit ik in een groepje dat strijdt voor plaats 11 tot 17. In een lange klim zie ik zelfs nog 4 à 5 man voor me rijden maar die nog inhalen wordt onmogelijk. Zeker nu ik echt wel krampen begin te krijgen, ik had nochtans genoeg WCUP gedronken en op de juiste momenten WCUP gels genomen.

Tijdens de laatste klim moet ik terug enkele renners laten passeren maar slaag er zelf wel in om weg te rijden bij de laatsten van ons groepje. Nog even die laatste leuke afdaling (wat is die Scalpel toch een superfiets!!!) tot een goed einde brengen en redelijk uitgeput kom ik als 15^de over de streep.

Al bij al ben ik hier redelijk tevreden mee. Hopelijk slaag ik er vanaf nu in meer en constanter te trainen, de mooiste wedstrijden komen er nl aan.

Te beginnen met Houffalize…

Vandaag stond in Xhoffraix (Malmedy) de eerste manche van het EBBT klassement op het programma. Die EBBT trophy is een leuk klassement waar zowat vannalles in zit (XC, marathons, tijdritten, Duo raid…) en waar ik dit seizoen wel eens werk van zou durven maken.

Na de chrono vorige week wist ik dat de conditie al goed was maar heel de week had ik gesukkeld met ‘zware benen’ en dus was het weer bang afwachten wat het zou worden. Met een goeie 160 man worden we op gang geschoten en meteen loopt het al verkeerd voor mij. Ik sta blijkbaar achter een toerist die niet echt van plan blijkt te zijn zich erg druk te maken. Ik kan dus vanuit zowat 60 à 70ste positie aan een inhaalrace beginnen en wil dat ook zo snel mogelijk doen. Na een afdaling op de weg (een nieuwe trend om de starts extra gevaarlijk te maken?) duiken we een single track in. Ik vind dat een mens niet ruimdenkend genoeg kan zijn en stuif een hele rij bikers voorbij op het te smalle padje. Met het nodige gevloek en getier achter mij, maar als je daar nog de lucht voor hebt kun je net zo goed sneller fietsen niet?

Samen met eliterenner Thomas Achouri, die blijkbaar ook zijn start gemist heeft, knallen we full speed verschillende groepjes voorbij. Dit gaat echt snoeihard en zijn gebaar om over te nemen kan ik enkel met gepiep en nee schudden beantwoorden. Hoe meer we opschuiven naar voor hoe meer hulp we krijgen van dappere renners die ook even willen bewijzen hoe snel ze wel kunnen. Mooi meegenomen maar geen van hen slaagt er in om te blijven opschuiven. Net als we bijna de 2de achtervolgende groep te pakken hebben ga ik bijna onderuit op, jawel, een strook waar nog sneeuw ligt. Ik wring me in allerlei rare posities op de fiets en kan nog net overeind blijven. Het gevolg is wel dat ik volledig stil sta op een licht dalende stroook waar de snelheid rond de 40km/h ligt. Ik kan dus helemaal alleen aan dezelfde achtervolging beginnen. Verdikke toch.

Op een heel modderig stuk dat ik meende te herkennen uit Cimes De Waimes haal ik relatief makkelijk iedereen terug in. Ik had blijkbaar een harder stukje gevonden terwijl de rest zich hopeloos vastreed in de modder. Na het modderig stuk volgt een technische passage met boomwortels en waar ik vroeger op zulke stroken tijd zou verliezen slaag ik er nu in weg te rijden van ons groepje en aan te sluiten bij de achterblijvers van de 2de achtervolgende groep. Ik kom nu bij mensen waar ik vorig jaar ook altijd in de buurt mee reed dus slecht kan het al niet zijn. Iets verder volgt een wel heel steile klim waar meerdere renners moeten afstappen. Ik slaag er relatief makkelijk in om boven te rijden en samen met Wouter Wuilmus vorm ik de rest van de wedstrijd (die uit 2 dezelfde grote ronden bestaat) een duo. Even zien we nog een groepje met oa Wouter De Clercq, Bart Van Hecke en andere kleppers niet zo ver voor ons uit rijden maar we slagen er niet in om er naartoe te rijden. Redelijk logisch, wij zijn maar met twee en op de lange rechte stukken kunnen zij met hun groepje dus veel meer snelheid maken. Wat wel opvalt is dat de renners die vooraan lossen ook niet met ons meekunnen, dus echt traag gaan we niet.

Wouter blijkt op de klimstroken veruit de sterkste van ons 2 terwijl ik op het vlakke en dalende beter uit de voeten kom. De rolverdeling is dus snel gemaakt al moet ik toegeven dat ik veruit het minste kopwerk doe. Helemaal op het einde krijgt mijn kompaan nog technische problemen en ik had er ‘makkelijk’ van kunnen wegrijden maar dat vond ik zelf te onsportief om waar te maken. Uit de achtergrond komt toch niets meer en dus rijden we samen naar de aankomst. Als 12de bol ik uiteindelijk over de streep op toch weer niet zo’n heel grote achterstand van de winnaar. Wie weet, met een betere start… Maar da’s praat achteraf. Dit was zeker geen slecht resultaat,ik ben zelfs geneigd er redelijk tevreden mee te zijn en dat wil heel wat zeggen!!

Vandaag stond de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen op het programma. Omdat ik me dit jaar nog meer op de marathons wil concentreren koos ik om te starten in Sart Tilman, tegen Luik. Eindelijk kon ik dus eens testen waar die Cannondale Scalpel voor ontworpen is: nl gewoonweg sneller mountainbiken dan de concurrentie. Benieuwd hoe het zou aflopen.

In miezerige omstandigheden werden we met zo’n 120 renners losgelaten. Ik kan me in de start heel makkelijk vooraan houden en dat was maar goed ook want het ging er redelijk gevaarlijk aan toe.

De eerste kilometers gingen echt moeiteloos en op een gegeven moment rijden we zelfs even met 4 weg (waaronder ook Eli). Even later komt alles weer samen maar ik heb toch nog geen trap teveel gegeven, lekker gevoel.  Op de eerste lastige klim rij ik mezelf even vast in de modder en moet een eind lopen. Ik ben wel mee met de kop maar boven moet ik toch even naar adem happen. Jammer want ik denk dat ik goed genoeg was om mee te zijn. We rijden dan een hele tijd met een man of 5 voor plaats 4(waaronder nog steeds de sterke Eli). Wanneer een sterke nederlander (met singlespeed!!) wat versnelt in een klim durf ik eerst niet goed meegaan uit schrik me op te blazen maar een blik op de hartslagmeter leert me dat ik me geen zorgenmoet maken. Gas geven dus en ik rij er naartoe. Even later komen Eli en nog een renner terug aansluiten. even later krijgt eli zijn eerste kettingproblemen en ik zie hem niet meer terug. Jammer want het was wel leuk met 2. Zo kom ik uiteindelijk toch met onze singlespeeder samen te zitten en zien we plots ook de top 3 niet zo heel erg ver voor ons uitrijden. Tot mijn grote verbazing steekt die mens het in zijn hoofd dat hij asap naar die mannen toe wil en begint te knallen. Ik laat me wat vangen en doe gretig mee. Tot ik op een lange klim krampen voel opsteken en moet passen. Verdikke, de tweede keer dat ik net niet bij de kop geraak en deze keer definitief vrees ik. Ik probeer een zo goed mogelijk tempo te onderhouden, eet en drink wat en kom er iets later weer door. Terug de gas open dan maar en ik rij weer weg van een groepje dat stilaan aan het naderen was op mij.

Tijdens de volgende klim sta ik toch weer een beetje geparkeerd en het achtervolgende groepje blijkt uit Ken VD bulke en Wouter Wuilmus te bestaan , samen met een mij onbekende nederlander. Geen pannekoeken dus. Ik kan even aanpikken maar alles begint stilaan serieus pijn te doen en ik moet ook hen laten rijden. Iets later kom ik bij Alexis Mathijs die even een slecht moment meemaakt blijkbaar. Samen rijden we dan richting finish waar ik me zoals het hoort in zijn wiel nestel om er al sprintend te proberen uitkomen. alleen beslisten mijn benen van te blijven zitten. Negende dus, op uiteindelijk nog geen 3 minuten van de winnaar. Niet slecht en dus met een redelijk tevreden gevoel aan het seizoen begonnen. de conditie is goed maar kan nog veel beter en als ik een paar schoonheidsfoutjes weet te vermijden zitten er misschien nog wel mooie dingen aan te komen. Let’s hope so.