Good Fighters

Een aantal maanden geleden kwam vanuit de wielervereniging waar ik lid van ben, wv de Kannibaal, het voorstel om met een aantal mensen deel te gaan nemen aan de toertocht Luik-Bastenaken-Luik. Ik had in het verleden al een groot aantal keren meegedaan aan deze tocht. Vorig jaar was het er echter niet van gekomen omdat een andere vaste deelnemer, Johan Wekema van Bike Life Roden, zijn trouwdag had vastgesteld op 08-08-’08. Leuke datum natuurlijk maar toevallig wel de dag voor L-B-L. Een stevig feest in het noorden van Nederland en dan de volgende dag L-B-L fietsen wordt zelfs mij te gek. Het leek mij dus wel leuk om dit jaar weer eens te gaan. In de loop der jaren was deze toertocht binnen onze club geworden tot een regelrechte wedstrijd wie het eerste boven is op La Redoute. Deze beroemde heuvel uit de wedstrijdversie doemt op na ongeveer 200km. Je moest dus wel enige inhoud hebben om als eerste boven te staan. Aan de deelnemerslijst van dit jaar te zien werd mij wel duidelijk dat het eventueel weer een leuke strijd zou gaan worden. Al gauw na aankomst in ons verblijf in Jevoumont bleek dat er slechts vier van de ongeveer 25 deelnemers de 245 km zouden rijden. Van deze vier was er ook nog iemand een echte recreant die niet van plan was om zich kapot te laten rijden door de andere drie die goed tot zeer goed getraind waren. Het is ook mogelijk om 170km of 130 km te rijden. Die keuze werd door de rest gemaakt. Jammer maar de tocht zou er wat mij betreft niet minder leuk door worden. Fietsen in de Ardennen blijft altijd leuk en de route kende ik inmiddels vrij goed. Aangezien de mensen die in dit gedeelte van de Ardennen wonen blijkbaar een beetje zat zijn van altijd maar die fietsers die hen “in de weg rijden” was het voor de organisatie, Le Champion, een moeilijke klus geweest om de vergunningen voor elkaar te krijgen om dezelfde route als andere jaren te rijden. Erkende heuvels uit de wedstrijdversie als de Haute Levée, Rosier, en de Maquisare waren niet opgenomen in de route. Als doekje voor het bloeden mocht nu, na de Wanne, de Stockeu beklommen worden. Dit is een stevige kuitenbijter die andere jaren altijd voorbij werd gereden door de toerrijders.
Op de morgen van de tocht stonden we al vroeg naast ons bedje. Oege Hiddema, Kees Dopheide en ik zouden met z’n drieën de 245km gaan afleggen. Oege en Kees gingen alvast met de auto richting Luik. Ik zou hen bij de start wel zien. Om wat voor reden dan ook hebben we elkaar bij de start niet kunnen vinden. Dat betekende dat ik de hele afstand alleen zou moeten afleggen. De ervaring uit het verleden was dat de kans dat ik iemand zou treffen die hetzelfde tempo rijdt als ik, bijzonder klein was. Zeker omdat we niet echt vroeg gestart waren. Ik kan het redelijk goed opbrengen om lange afstanden als deze alleen te fietsen. Het wedstrijdelement, als die er al geweest zou zijn met een dergelijk klein gezelschap, was echter wel helemaal verdwenen. Jammer dan. In Bastogne zouden er mensen staan die voor een natje en droogje zouden zorgen. Ik kon niet langer wachten op Oege en Kees omdat de verzorgers, na Bastogne, door moesten naar de Wanne voor de rest van de groep die de kortere afstand zou rijden en niet naar Bastogne zou gaan. Ze konden dus niet te lang in Bastogne blijven.
Vanaf het begin bleek al dat de route behoorlijk verandert was. Men wilde blijkbaar voorkomen dat, in tegenstelling tot andere jaren, in de verschillende plaatsen op de route gevaarlijke situaties zouden ontstaan door de oneindige stroom van fietsers. De route ging nu om deze dorpen heen over veel kleinere weggetjes. Daardoor werd de route wel 10km langer. Het weer hadden we wel eens beter meegemaakt. Het regende niet maar de lucht was wel zo nat dat ook de straat langzaam nat begon te worden. Oppassen dus. In dit deel van Belgie zijn de wegen slecht en gevaarlijk. Ik moest wel proberen om de motivatie vast te houden om stevig door te rijden. De hartslagmeter was daarbij een mooi hulpmiddel. Voortdurend moest ik mezelf dwingen om deze op een peil te houden en dat ik niet een soort van sloomheid over mij zou krijgen. Een eerdere ervaring in La Marmotte leerde dat dat je op het eind zou opbreken. Een te hoge hartslag is om begrijpelijke redenen niet goed maar ook een te lage kan je “nekken” in een dergelijk lange tocht. Onderweg richting Bastonge maakte ik nog een aantal keren kennis met de “gastvrijheid” van de lokale bevolking. Jammer en ook helemaal niet nodig. Ik moest mezelf dwingen om niet iedere inwoner van Wallonië in hetzelfde “hokje” te plaatsen. Dat zou niet terecht zijn.

In Bastogne even “bijtanken”.

Aangekomen in Bastogne stonden de verzorgers klaar met water en allerlei lekkere dingen. Ik had een soort schema gemaakt wat voeding betreft. Om de 25km dwong ik mezelf om een gelletje of een “snelle Jelle” naar binnen te werken. Op een lange rit als deze is het heel belangrijk om de verbruikte energie goed aan te vullen. Aangezien ik niet echt een eter ben onderweg is dit voor mij niet eenvoudig. Ritten tot drie uur kan ik goed verstouwen zonder eten. Alles daarboven moet er energie aangevuld worden. Dat is te trainen. Dat doe ik echter te weinig. Mijn maag is tijdens ritten van deze lengte een stevig probleem.
Op naar de Wanne. In het stuk tussen Bastogne en de Wanne staan er op het routeschema geen heuvels van belang. Op de één of andere manier zuigt juist dit gedeelte een heleboel van je energie op. Constant op en neer zonder nou echt in je ritme te komen. Zeker als je alles alleen moet doen valt dit stuk mij nog het zwaarst. Opeens doemde de voet van de Wanne op. Ik had een verzet van 39×27 op mijn Supersix die mij nu mooi van pas kwam. Ik had tijdens de afgelegde kilometers al wel weer gemerkt dat de fiets uitstekend geschikt is voor het rijden in geaccidenteerd terrein. Dat wist ik al wel maar op een afstand als deze werd het voordeel alleen maar nog meer benadrukt.

De jongens van de 170km op de Wanne. V.l.n.r. Edward, Tom, Jan, Bas en Marcel

Ik was zelf inmiddels ook op de Wanne gearriveerd. Helaas nog steeds alleen.

Oege op de Wanne. Hij heeft Kees achter zich gelaten.

De verzorgers stonden op de Wanne al op mij te wachten. Ik zou nu even wat langer wachten want Oege en Kees zaten in Bastogne ongeveer een kwartier achter mij en misschien hadden ze wat tijd ingehaald op het stuk naar de Wanne. Toch duurde het mij wat te lang en ben vertrokken zonder hen. De kou begon doordat het nattig was toch wat vervelend te worden. De Stockeu ging relatief eenvoudig. Bij het beeld van Eddy Merckx, bovenop de Stockeu, stonden een aantal mensen even te rusten en te beseffen wat voor een ongelofelijke prestatie de profs elk jaar leveren door deze tocht met een gemiddelde van tegen de 40km/u te rijden. Vanaf Stavelot, de voet van de Wanne en de Stockeu, was de route ten opzichte van de andere edities volledig veranderd. Niet altijd in het voordeel van de deelnemers. De bovengenoemde heuvels waren allemaal verdwenen uit het routeschema en dat waren wat mij betreft juist de krenten in de pap. Ondanks dat was de rest van het parcours nog lastig genoeg. Na een afdaling van de Kin Stockeu kwamen we in Aywaille. Het was nu nog een klein stukje over een drukke weg naar Remouchamps waar, na wat gedraai en gekeer, La Redoute begint.

Op la Redoute tref ik Jeroen die samen met Benny en hun vriendinnen Judith en Karina de 170km hebben gedaan. Chapeau voor de dames!

Oege op la Redoute. Hij heeft tussen de Wanne en la Redoute alles uit de kast gereden als training voor een cyclo in Oostenrijk.

Even napraten op la Redoute. Het zwaarste is achter de rug. Nog even naar Luik en dan een leuke avond tegemoet!

La Redoute ging net als de Wanne eigenlijk erg gemakkelijk. Een combinatie van een uitstekende fiets en goede training maakt fietsen tot een erg plezierige bezigheid! Wat mij betreft is dit eigenlijk het einde van de tocht. Ondanks dat het nog ongeveer 35km naar Luik is. Na deze beklimming gaat het nagenoeg alleen nog maar naar beneden of is de weg vlak. Zeker het laatste stuk door de buitenwijken van Luik doet nog even een beroep op het doorzettingsvermogen. Op La Redoute heb ik gewacht op Oege en Kees en samen met een aantal gelijkgestemden hebben we dit laatste stuk afgelegd.
Een conclusie die ik kan trekken na deze editie van L-B-L is dat het parcours wat aantrekkelijkheid betreft heeft ingeleverd ten opzichte van andere jaren. De lengte van de rit maakt het sowieso lastig maar ik hoop wel dat de organisatie het wel voor elkaar krijgt om de heuvels die de tocht anders zo kenmerkend maakten weer terugkeren in de editie van 2010.

Ook bij het kasteel waren we er blijkbaar nog niet helemaal klaar mee. Haha.

De volgende dag een gezellig ontbijt met de hele groep.

Een bevriend stel met hun twee dochters had besloten om dit jaar naar het Italiaanse merengebied met vakantie te gaan. Hun enthousiasme sloeg over op ons gezinnetje; mijn vriendin, ons zoontje en ik.

Vooral toen ik hoorde dat er prachtige fietsmogelijkheden waren rondom Lago Maggiore, want dat was de bestemming. Het toeval wilde dat er nog twee fietsmaten van ons naar hetzelfde gebied zouden gaan. We hoefden er niet lang over na te denken. De Supersix achter in de auto en richting Italië.
We hadden al een aantal routes bedacht die we wilden gaan fietsen. De Mottarone was een mooie klim op 25 km van onze camping. Bovenop deze berg heb je adembenemend mooi uizicht over de hele omgeving.

Het hoogtepunt op fietsgebied zou echter de Prealpibiellesi worden. Dit is een Granfondo in het gebied ten noorden van de stad Biella in Piemonte. De Alpen beginnen hier al aardig vorm te krijgen en het hoogteprofiel van de race leek ons een leuke uitdaging. Na een aantal trainingsritten in de week vooraf met mijn maten, waaronder twee keer de Mottarone was op zondag 12 juli de granfondo. Zoals wel enigszins verwacht was het uitstekend georganiseerd. De Italianen zijn zeer enthousiaste fietsliefhebbers en dat komt tot uitdrukking in de organisatie van evenementen op dit gebied. Op zaterdag 11 juli hebben we de startbewijzen opgehaald in het dorpje Sordevolo waar de start zou zijn. Er was een heel rennersdorp gebouwd. Een deelnemerslijst liet zien dat er maar vier niet Italiaanse namen stonden bij de voorinschrijvers waarvan wij er drie van waren. Leuk! Een race rijden tussen alleen Italianen! Net echt! De volgende dag bleken er zo’n 1800 personen aan de start te staan. Er was wel een onderscheid tussen wedstrijdgerichte renners en toeristen. Iedereen zag er trouwens wel super gesoigneerd uit. Laat dat maar aan de Italianen over! Wij hadden ons ingeschreven bij de wedstrijdrenners.

In Italië zijn zeer goed georganiseerde granfondoteams actief. Die gaan alle granfondo’s langs en het niveau is bijzonder hoog. De wedstrijdrenners mochten vooraan starten. Dat “vooraan” was wat ons betreft trouwens nog steeds zo ver achteraan dat we de eersten niet eens hebben zien vertrekken! De hele meute trok zich in gang en vanaf Sordevolo was het eerst tien km dalen naar Biella. Daar had ik van te voren wel een beetje schrik van want je weet maar nooit wat voor gekken in de afdaling voorin proberen te komen. De snelheid van de groep lag echter zo hoog, constant zo’n 60/70 km, dat het bijkans onmogelijk was om winst te maken in deze eerste kilometers. De discipline in de afdaling was ook opvallend groot onder de renners. Men besefte dat de winst bergop lag en niet in kamikazeacties in de eerste kilometers. Toch is het een rare gewaarwording: met 1800 man/vrouw met zo’n hoge snelheid naar beneden rijden! Na de afdaling kwamen we aan in de stad Biella. Hier moesten een aantal vlakke kilometers gereden worden. Al snel ontstonden nu de groepjes die zo kenmerkend zijn voor granfondo’s. Meestal is het zo dat je de hele dag met een aantal mensen rijdt die rijden in de groepjes die in deze fase van de race ontstaan. Het hele parcours was autovrij! We konden gebruik maken van de gehele weg. De Italianen die moesten wachten tot we voorbij waren gingen langs de kant staan ons aan te moedigen! Kom daar eens om in Nederland. Van de sportbeleving van de Italianen kunnen wij nog veel leren. Er zouden twee pittige te beklimmen bergen komen en de weg er naar toe was ook zeker niet vlak. Constant omhoog op het binnenblad en dalen door een prachtig landschap met volledige vrijheid van de weg. Wat een fantastische ervaring! De supersix reed geweldig. De geometrie van de fiets past precies bij mij en klimmen gaat daardoor veel meer ontspannen. Het schakelen met de DI2 is perfect voor de bergen. De soepelheid waarmee de ketting zich verplaatst blijf ik een sensatie vinden. Je schakelt ook veel meer. Dat doe je niet bewust maar een lichte tik op de handles is voldoende om, zonder te merken dat er iets gebeurd, lichter of zwaarder te gaan rijden. Ik had van te voren al besloten om mij niet gek te laten maken in de beklimmingen en te gaan rijden met de hartslag als hulpmiddel. Dan zul je een aantal mensen moeten laten gaan maar vaak blijkt verderop in de klim dat zij veel harder rijden dan dat het lichaam toelaat. Dat wilde ik niet laten gebeuren. Aan het einde van de race wilde ik nog dermate fris zijn dat ik daar nog winst zou kunnen behalen wat tijd betreft. Na een aantal pittige beklimmingen kreeg ik al van een aantal deelnemers die blijkbaar bekend waren in de omgeving de indruk dat er iets stond te gebeuren wat zwaarte van de aankomende beklimming zou zijn; de Noveis. Allemachtig, wat een rotzak!! Ik ben niet de lichtste, 80kg, maar ook de lichtgewichten onder de deelnemers kropen omhoog. Kilometers lang staan op de 39/27. Dit was mijn lichtste verzet maar ik had op deze klim graag nog iets lichter gehad. Na deze kwelling, die zo steil was dat iedereen zeer langzaam, 9/10km/u, omhoog reed begon een spectaculaire afdaling. Ik ben geen goede daler want ik zie achter elke bocht gevaar, maar het ging prima. Ook natuurlijk doordat de weg vrij werd gehouden voor ons. Direct onderaan de afdaling begon de volgende beklimming. De Bielmonte. Deze beklimming begon zolas ik ze het liefst heb; omhoog op de macht. Met onze manier van fietsen in Nederland was hier grote winst te behalen. Ik reed met groot gemak meerdere groepen voorbij. Ik besefte wel dat de beklimming, 18km lang, niet het hele stuk zo zijn en dat wanneer het steiler zou worden ik het wel moeilijker zou krijgen. Dat gebeurde ook maar toch kon ik ook op de steilere stukken een redelijk tempo vasthouden. Ik houd het er maar op dat dat ook kwam doordat ik keurig binnen de hartslagzones ben gebleven die ik vooraf had ingesteld. In de steilere stukken van de beklimming ontstonden weer grotere groepen. Dat was in deze beklimming een plezierige bijkomstigheid. Je kunt dan toch wat meer dan dat je denkt te kunnen. Ook in deze groepen bleek weer de liefde van de Italianen voor het fietsen. Ze rijden alsof ze in de Giro zitten maar toch met respect voor de ander die tenslotte van dezelfde sport houdt. De afdaling was een sensatie!! Brede wegen die geheel vrij waren van verkeer en gaan maar! Fantastisch! Zelfs voor mij! In het dal aangekomen moest er nog een aantal kilometers relatief vlak worden gereden. Geïnspireerd door het snelheidsgevoel van de afdaling bleef het tempo erg hoog. Kop over kop ging het naar de laatste kilometers. Die laatste kilometers waren nog behoorlijk lastig. Door dat zelfde “snelheidsgevoel” kreeg je een behoorlijke mentale tik toen er weer geklommen moest worden. Van 55km/u naar 15km/uur vergde een omschakeling die het lichaam niet zonder meer accepteerde. Het “nog vijf km” bord was daardoor toch wel een opluchting. Lekker moe maar zeer voldaan werden de laatste meters gereden alsof er nog iets te halen was. 135 km in 4:51 uur was het uiteindelijke resultaat. Dat was een tijd rond de 100ste plaats.

Even napraten na de finish met mijn fietsmaten en de familie is altijd een leuk moment. De pastaparty die door de organisatie geregeld was getuigde van visie. We waren natuurlijk redelijk leeg en de porties en kwaliteit van de pastamaaltijd was van een dermate goed niveau dat een restaurant het niet veel beter gedaan zou hebben. Chapeau! zoals Heinze Bakker zou zeggen. Het rijden van deze relatief onbekende granfondo bewijst maar weer eens dat er meer is dan de massale tochten als “le Marmotte” en de Dolomietenmarathon. Qua sfeer en niveau van organisatie stond deze granfondo wat mij betreft in ieder geval boven “le Marmotte”. De bergen van “le Marmotte” zijn uiteraard veel hoger en bekender dan de Noveis en de Bielmonte. Dat is duidelijk. Maar fietsen is meer dan alleen maar een berg overrijden. Het is ook zeer zeker een gevoelsbeleving en die was bij deze granfondo wat mij betreft top!
Het is weliswaar geen filmpje van deze editie maar het geeft wel een goede indruk van de race.

Sinds de oprichting van de wv de kannibaal in 2000 is de woensdagavond voor de harde kern van de club een avond waar met plezier naar wordt uitgekeken.
Het is een avond waar geen plaats is voor ingewikkelde trainingmethodieken. Degenen die meegaan weten dat er op één of andere manier onderweg dingen gebeuren waar menig wielertrainer alleen maar niet begrijpend met zijn hoofd bij staat te schudden.
Dat maakt het juist zo leuk. Geen gedoe; fietsen!
Jarenlang werd er een vast rondje gereden met als keerpunt Donkerbroek in het mooie Oosterstellingwerf in Friesland. Het vertrekpunt is al geruime tijd nabij hotel onder Linden in Roden in de gemeente Noordenveld. Rond Half zeven ‘s avonds verzamelen zich daar de renners die wel zin hebben in een lekker robbertje fietsen.
Sinds dit jaar kwamen er wat geluiden vanuit de deelnemers dat ze wel eens zin hadden in een ander rondje. In onze omgeving zijn meer dan voldoende leuke rondjes te bedenken. Johan Wekema van Bike Life Roden kwam met het voorstel om een rondje te gaan rijden met de klassieker “Ronde van het Ronostrand” als rode draad.
Aangezien het “oude” rondje meer een rondje was voor de “hardfietsers” en het nieuwe rondje meer iets voor de “hollen en stilstaan” renners zou er wel wat veranderen t.o.v. de vorige jaren. Het zou meer een rondje zijn voor de renners die de wedstrijdsituatie willen nabootsen. Uiteindelijk zijn we een wedstrijdvereniging dus er werd met instemming gereageerd toen de route op de site van de club verscheen. Het enorme voordeel van dit rondje ten opzichte van het vorige is dat er een behoorlijk aantal plaatsnaambordjes in zitten waar op gesprint kan worden.
Zo ook woensdagavond 17 juni.
Er staat een groot aantal jongens klaar om de uitdaging aan te gaan en om te kijken of ze tot het eind mee zullen kunnen. Er wordt in het begin van de training nog wel gewacht op mensen die op een kleine achterstand zijn gereden maar verderop in de training kan het zomaar zijn dat er wordt doorgereden na een sprint en dan moet je er maar weer zien bij te komen. Meestal lukt dit alleen wanneer je met meerdere mensen op enige achterstand rijdt. In je eentje is het natuurlijk een kansloze missie om tegen een grotere groep te rijden waar ook nog eens de sterksten in zitten want anders zouden ze niet een gaatje hebben gehad t.o.v. de rest.
Een man of tien vertrok op een rustig tempootje richting Steenbergen. Het zou nog hard genoeg gaan dus de benen sparen was wel zo verstandig. Het niveau van de gehele groep is redelijk maar er zijn wat wedstrijdervaring, leeftijd en intensiteit betreft wel grote verschillen. Bijvoorbeeld Marco Bos was mee maar ook ik met mijn 45 jaar en nauwelijks serieuze wedstrijdervaring maak deel uit van de groep. Na Steenbergen en Een beginnnen de op dat moment, we rijden nog “twee aan twee”, op kop rijdende mensen langzaam aan het tempo op te voeren tot boven de 40km/u. Richting Veenhuizen begint de wind de eerste mensen parten te spelen. Op een bepaald punt komt deze hard van de rechterkant en achteraan worden een aantal mensen daardoor verrast. Na nog moedig geprobeert te hebben om aan te sluiten is het afwachten of de groep genade zou tonen en zou wachten. Dat gebeurde uiteraard want het was nog ver en serieus sprinten op een plaatsnaambordje was nog niet eens aan de orde geweest. “Hergroepering” en de meesten weten nu wel zo’n beetje hoe de benen er voor staan. Een aantal zal de rest van de avond alert moeten zijn om niet te lossen en een aantal zal onvermoeibaar de aanval blijven zoeken om de rest even te laten zien dat ze “in orde” zijn. Zo passeren de bordjes “Westervelde”, “Zeyen” en “Peest” met de nodige schermutselingen en langzaam komt “Donderen” in beeld. Vaak is dit een cruciaal punt in de training. Degenen met de wat mindere benen hadden al een behoorlijk jasje uitgedaan en vanaf “Donderen” volgt een lange strook klinkers richting de eerste passage van “Peize”. Nu is het oppassen. Wie nu laat lopen kan verder de route met de overige achterblijvers gaan rijden met in de verte de renners die de rest nu serieus willen gaan afschudden. “Peize1″ wordt door een drietal mensen betwist met een groepje daar achter die weten dat ze misschien niet de sprint gaan winnen maar wel moeten doorrijden om te kunnen aansluiten wanneer de voorsten door gaan rijden richting de Peizermaden. De Peizermaden is een poldergebied met smalle weggetjes waar de wind vrij spel heeft. Wie niet in de waaier zit waait er aan de achterkant vanaf en komt er niet meer bij. Door meerdere demarages proberen de sterksten de rest te lossen. Het doel is de tweede passage van “Peize”. Nu aan de noordkant van het dorp. Wie dit plaatsnaambordje als eerste passeert is eigenlijk de koning van de avond. Een select groepje begint uiteindelijk aan de sprint en de winnaar slaakt een kreet alsof er een etappe in Tour de France is gewonnen. Er heerst nu een wapenstilstand. Alles is duidelijk. Wie was “goed” en wie was “slecht”. De meningen onderling zijn vaak verdeelt daarover. “Iedereen zijn eigen verhaal” is de conclusie die altijd wordt getrokken. De smoesen en excuses staan klaar en worden uiteraard aan de rest verteld alsof we niet gewoon allemaal ons lens hebben getrapt en gewoon niet harder konden dan dat we hebben gedaan. Nee er is altijd wel een reden waarom we de sprint niet hebben gewonnen of waarom we daar en daar niet overnamen. Prachtig dus. “Altena” wordt als “herstelbordje” gezien en “lieveren” is weer volle bak met als uitsmijter “Roden”. “Roden” is weliswaar het laatste plaatsnaambordje waar op gesprint wordt maar de tikkies zijn in de “Peizermaden” al uitgedeelt daarom wordt “Roden” toch gezien als een beetje “mosterd na de maaltijd”. De geklopten van “Peize2″ mogen hier nog even laten zien dat ze toch wel in orde zijn om vervolgens bij ijssalon “Italia” een heerlijk, welverdient ijsje weg te happen. Nog even nazeuren en bluffen en we gaan moe maar zeer voldaan weer naar huis.

Boven deze posting staat de route die we rijden met de hartslagzones aangegeven in kleuren. Jullie begrijpen dat hoe roder de kleur is hoe hoger de hartslag. Op deze manier kun je mooi zien waar gesprint wordt, waar hard wordt doorgereden en waar er even een soort van “herstel” is.

Hallo,

Het is traditie op Pinkstermaandag dat de districtskampioenschappen worden verreden. Alle categorieen behalve de jeugd stonden aan de start in, dit keer, Noordbroek. Dit ligt nabij Hoogezand. De categorie waarin ik startte, de masters, mocht om 11:30 uur al vertrekken voor 9 ronden van ongeveer 7 km. Ik had samen met Johan Wekema van Bike Life in Roden het rondje van te voren al even gereden. We kwamen tot de conclusie dat er waarschijnlijk te weinig wind stond om een enerverende koers te krijgen. Toch zou het oppassen worden op de lange rechte stukken waar de wind toch nog vervelend van de kant kwam. Wanneer het daar boven de 50km/u zou gaan was het toch wel van belang om voorin de koers te zitten. Het zou zo maar kunnen dat er dan een groepje weg zou rijden.

Het startschot klinkt en weg zijn we. Het is zoals verwacht hollen en stilstaan. Het is al gauw duidelijk dat de kanshebbers voor de overwinning niet van plan zijn om te wachten totdat er gesprint gaat worden. Ze willen er een leuke koers van maken. Eén van deelnemers, Gert de Veen, is tevens één van de organisatoren van de kampioenschappen. Zijn ploeg, de wv Omega, is wat aantal betreft sterk vertegenwoordigd. Ook de wv Drachten staat met meedere mensen aan de start. Wanneer er een groepje weg zou rijden en deze clubs zijn niet vertegenwoordigd dan gaat de vlucht waarschijnlijk niet door. Aangezien ik slechts met één ploeggenoot aan de start sta is het niet aan ons om iets te forceren.  Ik neem aan dat Gert erg graag wil winnen en ga dus op hem letten. Misschien was dat achteraf  toch niet helemaal de juiste keuze want de topfavoriet, Teake Oppewal, was meer de man van de wedstrijd. Deze man rijdt bij de wv Drachten en was vanaf het begin zeer actief. Een poging van hem om weg te rijden samen met iemand anders strandde nog maar toen hij weer ging en er één voor één nog  drie mensen naar hem toesprongen had ik moeten reageren. Ik zat naar Gert te kijken. Deze bleef echter zitten. Zijn ambities waren minder groot dan ik had verwacht en het gat werd al snel zo groot dat het lastig zou worden om dit nog te overbruggen. Vanaf dat moment zat de koers morsdood. Wv Omega reed niet meer want zij hadden ook iemand mee. Wv Drachten had de favoriet in de kopgroep en wij konden proberen met een paar man dit gat te dichten als mosterd na de maaltijd. Dit was onbegonnen werk. Jammer dan. Aangezien ik geen sprinter ben wilde ik wachten tot de laatste ronde om nog één keer alles uit de kast te rijden in de finishstraat. Er moest tenslotte nog wel iemand 5e worden en dat is ook geen slecht resultaat. Wat niet mee zat was dat het laatste stuk naar de finish bijna 2km rechtuit was. Ik zou wel heel sterk moeten zijn om een jump te plaatsen die ook nog eens succesvol zou zijn. Aangezien het bij mij niet vanzelf ging zoals de laatste tijd en de meesten nog vrij fris waren omdat er niet echt gekoerst was gaf ik mezelf niet veel kans van slagen. Niet geschoten is echter altijd mis. Wv Omega hield in de laatste ronde het tempo strak zodat er geen mogelijkheden kwamen om er tussenuit te knijpen. Dan maar doen wat ik van plan was: de laatste kilometers. Ik ging aan en met een redelijke snelheid kwam ik over het peloton heen. Er sprong iemand in mijn wiel en al gauw bleek dat ik de macht die ik de weken ervoor wel had vandaag niet had. Dat gecombineerd met de lange,lange rechte straat voor mij deed mij al snel besluiten om deze poging maar te staken.  Het peloton kwam over mij heen richting de finish en uitbollen was het devies.

Ik had er iets meer van verwacht en toen ik thuiskwam viel ik redelijk vermoeid op de bank in slaap. Een aantal uren later werd ik weer wakker met het gevoel alsof  ik 200km volle bak had gereden. Dat was dus verklaring van mijn tegenvallende presteren; ik had een stevige griep in het lichaam en de koers had blijkbaar het virus het laatste zetje meegegeven om door te breken. Ik heb een week niet kunnen fietsen. In dit soort gevallen is luisteren naar het lichaam het devies en daar heb ik mij maar aan gehouden.

Het is vrijdagavond. De Kromme Stuur organiseert haar tweewekelijkse wedstrijd op een parcours in de omgeving van Eexterveen. De wedstrijd begint altijd om half 8. ‘s Avonds gaat de wind meestal liggen maar nu stond er een stevig briesje. Mijn maat en ik willen altijd graag vanaf het begin er voor los en met deze wind zou dat wel eens gunstig kunnen uitpakken. De rode vlag wordt uit de voorrijwagen gestoken met als waarschuwing dat de koers over een minuut los gaat. Men wordt al wat onrustig. Daar gaat de wagen! Nu gaan en zien waar het schip strand! Iedereen is natuurlijk nog fris maar met 50km/u op de teller zal ik toch wel niet de enige zijn met pijn in de benen. Wat plezierig is is dat de Supersix zo strak rijdt dat ik het gevoel heb dat elke Watt die ik op de pedalen loslaat omgezet wordt in een voorwaartse beweging. Een aantal andere renners had al op ons gerekend en probeert samen met ons een gaatje te slaan. Na een paar kilometer zijn we los met 4 man. En nu consolideren. In een haakse bocht naar rechts op een slechte klinkerweg ga ik bijna onderuit. Ik moet duidelijk nog wennen aan de ongelofelijk strakke stuureigenschappen van de Supersix.  De enige “schade” is dat ik mijn bidons kwijt geraakt ben. Dan maar zonder. Die ga ik natuurlijk niet halen! We moeten behoorlijk doorrijden om vooruit te blijven. De groep achter ons is niet van plan om ons zomaar te laten gaan. Toch rijden we langzaam bij hen weg. Nu gaat het dus nog tussen ons vieren. Eerst waren we strijdmakkers maar nu zijn we keiharde concurrenten geworden. De beste sprinter van het peloton zit ook mee. Gelukkig zit mijn maat ook in de kopgroep. Samen moeten we proberen om het de sprinter zo lastig mogelijk te maken. Om de beurt demarreren is de enige optie om het straks niet op een sprint te laten aankomen. Dan zijn we zondermeer geklopt. Na elke demarrage laten we de sprinter het gat dichtrijden. Een aantal keren achter elkaar zou het moeten doen. Helaas reageert de man flitsend op de demarrages en geeft ons geen meter. Zo rijden we naar de finish. Wat we al verwachtten gebeurde; we worden er genadeloos opgelegd. We hebben geprobeerd wat we konden maar hij was gewoon te sterk. De sterkste man in de koers kreeg waar hij recht op had: de overwinning.

Om leuke wedstrijden in Nederland te krijgen heb je een beetje wind nodig. Dat wisten we natuurlijk al wel maar vanavond hebben we daar weer een bevestiging van gehad. Naar mijn mening moet de beste in de wedstrijd in ieder geval meedoen voor de overwinning. In sportief opzicht is de aanval de beste verdediging. Dat principe zou hoog in het vaandel van elke sporter moeten staan.

Hoewel, misschien is het wielrennen op de weg, juist omdat het ook een tactisch steekspel is, zo schitterend om te doen. Alles zit erin; flikken, geflikt worden, aanvallen, wegsteken, bluffen enz. Wanneer dit alles binnen de fatsoensnormen blijft is er geen mooiere sport om te doen!