Good Fighters

“Waauw, …. die staat ook nog op mijn lijstje” moet zo ongeveer de meest gehoorde reactie geweest zijn van de kennissen en vrienden aan wie we ons plan voor het deelnemen aan de Trans Andes Challenge vernoemden. Patagonië brengt velen onder ons blijkbaar al snel aan het dromen. En terecht!

We hadden ons, na de miserabele voorbereiding op de Cape Epic vorig jaar, nochtans voorgenomen om nooit nog aan iets deel te nemen waarvoor we de conditie in de winterperiode naar een toppunt moeten brengen. Tot… Elke en Maarten, een bevriend fietsend koppel, in januari naar Chili zouden reizen. En dat bezoekje aan Zuid-Amerika wilden ze graag combineren met een avontuur waar liefst een mountainbike aan te pas kwam. Op de koop toe hadden ze het lumineuze idee om ons mee te vragen.

Voordien werden dergelijke meerdaagse marathons die je per duo moet rijden steevast ingepland met mijn eega. Maar al snel werden er snode plannen gesmeed om van Elke en Anja een vrouwenteam te maken zodat Maarten en ik het beste van onszelf konden geven in een mannenteam. Met de ruimdenkendheid binnen CameleonBike was een eenmalige partnerruil geen probleem, zodat er even een gastrijdend koppel onder de “Cameleon Factory Racing Team”-vlag kon meestrijden.

Nadat we enkele maanden barre winterse omstandigheden op de fiets trotseerden, was het zover. Midden januari konden we (eindelijk!), bulkend van goesting in een nieuw avontuur, richting Parijse luchthaven vertrekken om er onze vlucht naar Santiago de Chile te nemen. De dag die voorzien was om in Santiago te acclimatiseren, liet toe om te controleren of de EVOC fietstassen hun werk degelijk gedaan hadden. Niet onbelangrijk, want eenmaal in Huilo-Huilo zouden we ons mijlenver van de eerste Cannondale shop bevinden. Gelukkig had al ons materiaal de meer dan 14 uur durende vlucht perfect overleefd. Een dag later bracht een boemelvliegtuig ons van de Chileense hoofdstad naar Temuco. Daarna enkel nog een taxirit van een paar uur en we hadden onze eindbestemming ‘al’ bereikt.

De raceregistratie gebeurt in de lobby van hotel Baobab: een gebouw dat volledig uit hout rond een boom werd opgetrokken, te midden van een natuurpark met een pracht waarvan een mens al eens stil zou worden. Ook al had de inschrijving een goed half jaar voordien heel wat voeten in de aarde, toch zijn onze namen gekend bij de organisatie. Nu enkel nog heel even aan de vriendelijke meisjes van het race office duidelijk maken dat Anja en Elke wel degelijk twee vrouwen zijn en zij geen mixed team gaan vormen, dat Maarten en ik gaan deelnemen in de 60+-categorie in plaats van de 80+ en uiteindelijk nog proberen uitleggen dat het eigenlijk niet Elke “Roage” is, maar “Rogge”. Dit laatste was er precies te veel aan. Soit,  de stuurbordnummers zijn in ontvangst genomen.  Vanaf nu is het voor echt!

De start verloopt bijzonder zenuwachtig. Op klimmen en afdalingen bezaaid met losliggende ronde keien beginnen heel wat rijders blijkbaar te twijfelen aan hun stuurkunsten, zodat er heel wat tijd verloren gaat door kleine opstoppingen en elkaar in de weg rijden. Dit scenario houdt nog aan tot het eerste vlakkere stuk, waar zelfs nog eens een zeldzame strook asfalt in zit. In tijdritmodus wordt er naar de volgende klim geracet. De grote groep is eindelijk wat uitgedund. Een afdaling door de sierlijke plantentuin van Doña Saturnina leidt ons naar een wankele hangbrug over een kloof van tientallen meters diep. Deze smalle, labiele constructie is de enige optie om aan de andere kant van een onstuimige rivier te geraken. Het is pas als je in het midden van deze brug staat dat je beseft waarom hier maar 4 man tegelijk op mag en er zeker niet gereden mag worden.

Tijdens de briefing de avond voordien werd het bericht dat er vermoedelijk terug 10 à 15 minuten wandelen in zat op algemeen gelach onthaald. De Chileense grapjes van “10’ wandelen” kennen we ondertussen al. En jawel, na de laatste bevoorrading is het tijd voor de beloofde portie van het betere stapwerk. Met de verschroeiend hete adem van de zon in onze nek leveren we stap voor stap een strijd met de mulle grond. Het zicht van op de top van deze beklimming is gewoonweg fenomenaal. In een panoramazicht van 360° zijn niet minder dan 5 vulkanen te zien.

Een amusante, snelle maar zeer stoffige afdaling met heel wat haarspeldbochten brengt ons naar de laatste rechte lijn tot aan het basiskamp.

www.cameleonbike.be

Een klankspel van loeiende koeien, wijd verspreid rondom het tentenkamp, luidt de morgen net iets te vroeg in. De charmes van het kamperen in de weidse natuur tussen koeien, paarden, lama’s, struisvogels en nog heel wat andere gekke dieren. Door de speakers aan de startboog meldt stage 2 zich aan. De start gaat hard. Het recept van lange zware klimmen afgewisseld met korte steile klimmen wordt door de parcoursbouwers netjes aangehouden. De 15 km vlakker parcours bestaan grotendeels uit een vlot berijdbare en zeer amusante single track. Geconcentreerd rijden is weliswaar een must om tussen het hogere gras niet door één van de vele goed verscholen obstakels verschalkt te worden.  Na dit single trackfeestje moeten we voor het eerst uit het zadel om de fietsschoenen op stapkwaliteit te testen. Stijgingspercentages van meer dan 40 % werden hierbij door de parcoursarchitecten niet geschuwd. “Zwaar” en “vloeken” zijn zowat het meest geschikt om deze sectie in 2 woorden te beschrijven. Na de 2^de bevoorrading krijgen we voor het eerst een stukje verhard te zien. Dat dit geplaveide pad ons naar een eindeloze onverharde klim brengt, is op dat moment nog niet duidelijk. Meer dan eens denken we het einde van de klim gehaald te hebben om hopelijk met een fantastische afdaling richting finish te kunnen knallen. Deze – ondertussen in onze fantasieën al prachtige – afdaling blijkt een ontnuchtering van formaat. Technisch in het kwadraat!  Van de berijdbare stukken wordt van elke meter genoten, maar voor het gros van de deelnemers is het latente risico groter dan de fun die ze eruit kunnen halen. Stappen lijkt velen de veiligste optie.

Na de finishlijn staat ons nog een transfer van 12 km te wachten richting Termas de Minetue. In combinatie met heel de rit wind op kop zijn die laatste paar honderd hoogtemeters er voor de meesten wel wat te veel aan.

Voor een noorderbuur en een oosterbuur zit het verhaal er hier helaas al op. Beiden moeten opgeven met een gebroken sleutelbeen. Een zware tol voor dag 2, maar gelukkig wordt de medische staf voor de rest van de zesdaagse relatief goed gespaard.

Onmiddellijk na het knallen van het startpistool volgt alweer een uit de kluiten gewassen klim om de teneur van de dag te zetten. Een snelle afdaling met geniepige wasbordstroken brengt ons naar een onverharde weg. Die leidt ons na een klim van nog geen 20km, maar met iets meer dan 1000 hm naar het ‘Villarica National Park”. Op de linkerkant staat de Villarica vulkaan dreigend te roken terwijl het aan de rechterzijde de Quetrupillán vulkaan is die daar wat imposant staat te wezen. Net op het moment dat dit stijgen saai dreigt te worden, verandert het relatief vlot berijdbare pad in een technische speeltuin. Een ware apotheose van boomwortels, rotsen en plassen tussen de paradijselijke pracht van de torenhoge araucarias* door. Het technische aspect van deze passage maakt het helaas niet gemakkelijk om ten volle van de natuurpracht van dit oude en unieke park te genieten. Een snelle, adembenemende – maar vanwege heel wat zwaar geërodeerde stukken best gevaarlijke – afdaling is de gepaste beloning voor de geleverde arbeid. Wat voor de rest van de dag nog volgt, is een opeenvolging van steile, korte klimmen en afdalingen afgewisseld met vlot berijdbare grindbanen. Met de wind in de rug kan er nog een stukje temporijden af als afsluiter.

Of het nu Jupiter, Thor, Zeus, Pluvius of één van hun collega-weergoden is die we moesten verwensen, is me nog steeds niet duidelijk. Wel bestond er ’s morgens al vrij snel geen twijfel meer over dat er aan deze etappe mouwstukken en regenjasjes te pas zouden komen. Gelukkig blijken de voorspellingen dreigender dan de uitkomst.  Het duurt niet lang voor er terug in droge en qua temperatuur ideale omstandigheden gefietst kan worden. De briefing beloofde ons vandaag een stuk waar nog nooit gebiked was. Wel moesten we daar volgens de organisator een stukje wandelen van ongeveer 15 minuutjes bijnemen. Een bijzonder rare vorm van humor, zou ik zeggen, want uiteindelijk vergt het een veelvoud van dit kwartier wandelen voor we terug aan fietsen mogen denken. Een op 1100 meter hoogte gelegen meer is alweer een streling voor het oog. Het aanpalende zandstrand zorgt voor een portie van het betere strandracewerk. Nog even hard labeur om de zandstrook klein te krijgen dus, maar daarop volgt een met recht en rede amusant te noemen single track.  Het hoogtepunt van de dag hebben we hiermee letterlijk en figuurlijk wel gehad.

Veel spectaculairs heeft dag vier verder niet te bieden. Al wil dat niet zeggen dat het de laatste helft rustig binnenrollen was.

Om de één of andere – mij tot op heden onduidelijke – reden, werd de laatste etappe drastisch ingekort. Waar er ons 64km met 2248 positief hoogteverschil beloofd werd, moesten we het stellen met slechts 42km en amper 800 hoogtemeters. Als er al één etappe wat tegenviel, was het wel de laatste. Uitermate jammer, want na vijf dagen zwoegen is dit eerder een slap afkooksel dan een spetterende climax. Over deze laatste rit valt dan ook niet veel meer te zeggen dan dat hij bijzonder snel was. Met een rotvaart alsof er geen morgen meer zou komen knalt de kopgroep de einder in. Enkel een paar korte, steile klimmen, een lastige zandstrook en het doorkruisen van de Liucurarivier net voor de finish konden het tempo enigszins breken. Vroeger dan verwacht komt de finishlijn in zicht. Alles wat nu nog volgt, is feest.

Na een geneutraliseerde start wordt het volledige peloton tegen 7.45 uur verwacht bij de “Hua Hum”. Deze overzetboot zal ons 1,5 uur later aan de andere kant van het sprookjesachtige Pirihueicomeer droppen. Van stress onder de deelnemers is nauwelijks iets merkbaar. Integendeel, alles gaat er bijzonder gemoedelijk aan toe en op de ferry worden al heel wat eerste contacten gelegd tussen de 17 verschillende nationaliteiten. Eenmaal de overkant bereikt, krijgen we nog een half uurtje om op te warmen. Dan gaat iedereen terug de boot op en wordt het verlossende startschot gegeven.130 marathonhongerigen stuiven de veerboot uit. Met een waanzinnige acceleratie worden de eerste meters aangesneden van wat best een pittig parcours zou blijken. Wie tijdens de briefing daags voordien goed opgelet had, wist dat er in de eerste 5 km al direct enkele positieve hoogtemeters geprogrammeerd stonden en dat er na de 8^ste km een klim van 10km lang met niet minder dan 900 hm klaarstond die ons onmiddellijk naar het hoogste punt van de zesdaagse zou brengen. Bij meer dan 30 °C het juiste klimtempo vinden en daarna uiterst scherp sturen bij de zeer snelle afdaling is de boodschap. Dat de laatste helft van het parcours doorspekt is met heel wat relatief korte, nijdige klimmetjes, was op papier heel wat minder duidelijk. Na 69 km waarvan geen halve meter verhard en geen 2 meter vlak komen we terug aan bij het excentrieke hotel Baobab.

Nabeschouwing

Juan Pablo Santiagos en de zijnen kennen hun vak. Als ex-world cup rijder weet hij precies wat mountainbiken is. Samen met zijn medewerkers weten ze ook perfect hoe een paar belangrijke troeven uit te spelen. Zo gaan ze er prat op dat ze je 6 dagen lang van het lekkerste eten voorzien. Dit niet enkel ’s morgens en ’s avond, maar ook ’s middags net na het finishen, als het terug op krachten komen het belangrijkste is. Ook de bijgeserveerde lekkere Chileense wijnen vielen bij velen duidelijk in de smaak. Het feit dat de kampen steeds werden opgetrokken in de nabijheid van thermen én dat die thermen op de koop toe gratis door de deelnemers gebruikt konden worden, was ook meer dan luxe te noemen.

De natuurpracht tijdens deze zesdaagse is zonder meer overweldigend. Het gros van de tijd heerste er een “Alpengevoel” bij het doorkruisen van de Patagonische landschappen, maar dit werd telkens op tijd doorbroken door visuele orgelpunten die de schoonheid van ons Europees gebergte met verve overstijgen. Ook een blik op de plaatselijke boerenstiel liet weinig heel van de mogelijke twijfel over of we ons al dan niet in de Alpen bevonden. Ossenspannen, paard en kar met volle houten wielen en andere middelen die in onze contreien reeds naar musea verwezen werden, zijn in Chili blijkbaar nog volop hip.

Op organisatorisch vlak kan men stellen dat deze organisatie – met slechts 3 edities op het curriculum vitae  – al behoorlijk volwassen is. Hier en daar zijn er nog wat puntjes voor verbetering vatbaar, maar laten we dit eerder nog wat groeipijnen noemen.

Let op mijn woorden, ooit staat de Trans Andes Challenge tussen de grote jongens..

Eindelijk weer eens toegang tot een laptop en bij deze een – aangezien we binnen exact 5 uur – alweer op het vliegtuig zitten richting San Pedro – korte update over de raceprestatie zelf.

Het racen zelf kunnen we voor ons mannenteam als volgt beschrijven: Een zeer goede start met een dramatisch einde op dag 1, een goede start en matige 2de helft op dag 2, een rampzalige dag 3 en een zoniet rampzaligere dag 4 om dag 5 en 6 eindelijk naar een aanvaardbaar niveau terug te kunnen keren. De grote boosdoener in gans dit verhaal zijn de buitenproportionele krampen in Maarten´s benen tijdens de eerste dag. Aangezien sportdrank in Chili ergens in onvindbare donkere hoeken bewaard wordt voor de niet Spaans sprekende medemens, kochten we noodgedwongen de enige potten sportdrank die we tegenkwamen na 4 uur zoeken in gigantische fietsenwinkels, apoteken en hallucinante warenhuizen met  alleen maar sportwinkels. Aangezien ook Elke na dag 1 met een lichte zonneslag en uitdrogingsverschijnselen opgenomen werd in de het veldhospitaal, wou de dokter per se de samenstelling van de sportdrank zien. Volgens de arts was de enige goede plaats om deze sportdrank te bewaren… de vuilbak. Vanwege veel te hoge dosissen cafeïne en taurine was dit mengsel veel te dehydraterend. Of de verschrikkelijke krampen enkel en alleen hieraan te wijten waren is moeilijk te zeggen maar bevorderlijk zal dit alles behalve geweest zijn. Sportdrank in poedervorm thuis laten is dus geen goed idee om gewicht te besparen op de bagage bij een fietsreis naar Chili. Gelukkig kon Elke er na 1 avond aan een infuus liggen en het drinken van rehydraterende oplossingen terug bovenop gehaald worden zodat we niet met 2 tijdelijk gehandicapte teams zaten. Dag 2 was voor Maarten en mezelf bezwaarlijk vlot te noemen maar toch eindigde deze nog in een leuke strijd om de 2 de plaats in onze categorie. Dit moesten we evenwel op dag 3 en 4 bekopen met 2 van de vier benen die voor geen meter meer vooruit raakten waardoor het vooral voor Maarten een mentaal zeer harde strijd werd. Op de voorlaatste dag werd afgesproken om eventueel elk onze eigen wedstrijd te rijden, maar gelukkig werd het vanaf de eerste paar kilometers duidelijk dat het initiële plan van opsplitsen niet daadwerkelijk uitgevoerd diende te worden. De laatste 2 dagen hadden we eindelijk terug beiden plezier aan de race.

Elke en Anja hebben elke etappe heel vlot kunnen uitrijden. Elke nam het voortouw bij het klimmen en de vlakkere stukken, Anja probeerde de lijnen aan te geven in de afdalingen. Dat jagen op hun enige tegenstand zinloos was wisten we al op voorhand. Eva Lechner en Natalie Schneitter zijn nu eenmaal niet direct uit dezelfde klei geboetseerd dan onze dames.

Een uitgebreid verslag per etappe en over de organisatie en sfeer zelf volgt weldra…

www.cameleonbike.com